Dirk Scheringa Dubio

Ik ben in dubio. Of ik nu heel blij moet zijn dat de Dirk Scheringa Bank omvalt of niet. Mijn sympathie ligt niet bij de heer Scheringa: hij bood zich zelf, geheel niet arrogant, aan als crisisminister, want zijn bank was niet getroffen door de crisis, hij werd opgehemeld door Balkenende, hij ontwikkelde verschrikkelijke constructies als lenen.nl, die onnodige consumptie en jaloezie aan moedigen en arme mensen verder in de schulden helpen. Al met al een verschrikkelijke bankier van de roofkapitalistische school dus. Ergens heb ik zo iets van good riddance to bad rubbish.

Maar aan de andere kant dragen wel een aantal instellingen in mijn omgeving zijn naam: met name het Frisia Museum voor Realisme/Scheringa Museum voor Realisme ligt mij na aan het hart. Want het museum verzamelt Magisch Realistische kunst. Een van mijn favoriete stromingen. Weinig dingen zijn zo intrigerend als schilderijen waar heel realistisch fantastische situaties worden weer gegeven. Geschilderde dromen. Ik ben er wel eens geweest in dat Museum van hem, vlak bij mijn ouders in West-Friesland. Prachtig!

En dan is er natuurlijk ook nog AZ, de voetbalclub die door Scheringa uit de onderste regionen van het amateurvoetbal werd getild om landskampioen te worden in het DSB stadion. Niet dat ik iets met voetbal heb, maar mijn (schoon)familie wel. Dus hoor ik ieder weekend over hoe ze spelen. Desondanks heeft AZ heeft wel mijn sympathie.

Hoe zeer ik het ergens dus wel mooi ironisch vind als Scheringa op zijn gezicht gaat, hoop ik wel dat het Museum en AZ kunnen blijven bestaan. Niet te hart vallen van je toren gebouwd van proletarierlijkjes, meneer Scheringa.

De explosie van de Partij van de Arbeid

De peilingen (zowel Maurice als de Barometer) laten schokkende beelden zien: de rechts-radicale PVV staat op eenzame hoogte, terwijl de PvdA, jarenlang de grootste partij van links nog nooit zo klein is geweest. De PvdA top is in rep-en-roer. Nog geen maand nadat PvdA prominent Van der Laan voorspelde dat de PVV zou imploderen, lijkt de PvdA geimplodeerd. Van 41 in 2003, naar 33 in 2006 naar 13 in 2009.

Implosie? Nee, het is een explosie! De PvdA is geexplodeerd. Over het hele politieke spectrum liggen stukjes PvdA. En al met al is het linkse blok de "Generaal Pardon coalitie" ongeveer even groot als in 2006. Met Generaal Pardon coalitie bedoel ik de zes partijen die samen in 2006 voor het generaal pardon stemden. Dat gaat van net links van het centrum tot radicaal links. De linksheid die ze delen gaat, is wat links in het post-Fortuyn tijdperk inhoudt: solidariteit met asielzoekers, sociaal want asielzoekers zijn de meest zwakke, stemloze mensen in huidige samenleving, maar ook progressief, open voor de rest van de wereld. De Generaal Pardon coalitie bestaat uit zes partijen (zetels volgens Maurice):

  • Partij van de Arbeid tot 2006 de grootste centrum-linkse partij. Is van 33 naar 13 zetels gevallen.
  • Democraten ’66 staat links van het midden op veel thema’s (milieu, migratie) maar neigt soms ook naar rechts (toekomst van de verzorgingsstaat). Vernegenvoudigt (!!)
  • GroenLinks links op milieu, migratie, ethiek en economie. Verdubbelt (bijna) en is even groot als de PvdA.
  • Socialistische Partij verdedigt de "linkse" status quo waar het de verzorgingsstaat betreft, maar is op het gebied van integratie en veiligheid niet altijd even links. Verliest 9 van haar 25 zetels
  • ChristenUnie links op milieu, migratie en sociaal, maar niet zo links waar het gaat om ethische thema’s. De enige partij in de coalitie die wint. Wel geteld 1 zetel.
  • Partij voor de Dieren groen, maar stiekem ook de linkste partij in het parlement. Staat al jaren op 2 zetels.

13+26+13+16+7+2=77. Daarmee heeft de Generaal Pardon Coalitie een zetel meer dan in 2006. U hoort mij niet zeggen dat de Generaal Pardon Coalitie makkelijk amen
een regering kan vormen, maar zolang zij samen een meerderheid hebben
is de kans klein dat Wilders zijn plannen uit kan voeren. Natuurlijk is Wilders de grootste bij Maurice, maar hij is maar 2 zetels groter dan Fortuyn met zijn mega-overwinning in 2002. Rechts (van CDA/VVD/SGP/PVV) hebben samen maar 73 zetels.

Die linkse kiezers van de PvdA zijn dus niet verdwenen of en-masse overgestapt naar de PVV, maar die zitten nu bij GroenLinks en D’66. Het heeft iets ironisch. In april 2008 werd Mariette Hamer fractievoorzitter van de PvdA. Een oud-linkse vrouw om de kiezers terug te winnen van Jan Marijnissen. Nog geen drie maanden later trok Marijnissen zich terug en liet de SP in chaos achter. De oud-linkse concurrent viel weg  en nu gaan al die PvdA-kiezers naar de progressieven van D66 en GroenLinks. De PvdA is voortdurend druk bezig om de vorige oorlog te winnen. Als straks progressief Diederik Samsom Hamer heeft opgevolgd, zijn alle kiezers al weer verveeld met nieuw en vooruitstrevend en is de ChristenUnie verzevenvoudigd. Misschien dat de PvdA twee zetten vooruit kan denken en nu "de zevende ChristenUnie-zetel" Dijsselbloem kan inzetten om eens de ontwikkelingen voor te zijn.

Teeming with cooperation skills

Gister was de grote dag: na twee weken van gesprekken met de
kandidaten hadden we met de kandidatencommissie van GroenLinks Leiden een
trainingsdag georganiseerd voor de kandidaten die we een positief advies hadden
gegeven voor de eerste 15 plekken op de lijst. Onder de bezielende leiding van
Marco de Goede een dag lang samenwerken en onderhandelen. Geheel verantwoord
vanuit antropologisch perspectief deden de leden van de kandidatencommissie aan
participant-observation. Ook ik moest een psychologische test doen, mee
onderhandelen en mee denken.

De ochtend begon met de Belbin test. De test geeft een
antwoord op hoe je je opstelt in een team, welke rol je daar hebt. Bij kwamen
er bijna precies ex aequo twee rollen uit: vormgever en monitor. De meeste
kandidaat-raadsleden waren vormgevers: gedreven en gericht geven zij vorm aan
het proces. Dat betekent ook dat ze als star en koppig over komen. Zij weten
welke kant het op moet en dat moet het ook. Monitor is duidelijk mijn meer
wetenschappelijke kant: kritisch en analytisch denken zij mee. Vervolgens zien
ze wel allemaal problemen en bezwaren, maar als ze tevreden zijn dan kan je er
vanuit gaan dat het goed zal gaan. Ik herken mezelf wel in die twee rollen:
doordacht en gepassioneerd. Vanuit dat perspectief begrijp ik ook beter waarom
samen werken me soms beter en minder goed af gaat: dat hangt er vanaf of ik me
meer op mijn monitor of vormgever kant richt en er in het team andere
vormgevers zijn. Meerdere vormgevers in een team leidt tot conflicten.

Maar als ik verder na denk over zo’n test komen er allerlei
problemen naar boven: hoe ik me op stel in een team of gezelschap is sterk
afhankelijk van de andere leden van dat team. Twee voorbeelden: binnen
GroenLinks wisselt mijn rol ook regelmatig. Bijvoorbeeld bij de
programmacommissie van GroenLinks Leiden, waar we qua politieke ervaring min of
meer gelijk waren, trad ik meer sturend op: ik probeerde de vergadering kort te
houden en had wel een aantal ideeen over hoe dingen moesten worden aangepakt.
Bij de kandidatencommissie, waar ik in zit met een oud-fractievoorzitter,
oud-raadslid en oud-duo ben ik meer ondersteunend (als secretaris) en
kritisch-analytisch (in de gesprekken).

Ik speel met een groepje vrienden regelmatig World of
Warcraft
. Een spel waarbij team work en samenwerking heel belangrijk is. Ik heb een stuk minder kennis en
ervaring dan de anderen. Ik ga dus geen richting geven of kritisch zitten na
denken. Ik doe wat me gevraagd wordt en probeer het gezellig te houden. Dat
past veel meer in de teamrollen van groepswerker of de bedrijfsman. Een van die
vrienden, een overduidelijke monitor in het dagelijks leven, ontpopt zich op
World of Warcraft als een plannende, coordinerende, sturende
voorzitter/vormgever.

Een van de mooiste verhalen in dit verband gaat over een
andere vriend van mij: iemand die altijd te laat komt, met wie het moeilijk een
afspraak plannen is omdat hij geen agenda bij houdt, die niet het initiatief
neemt om bij elkaar te komen. Met wie het overigens wel altijd heel gezellig
is. In de vriendengroep waar hij, ik en nog wat andere zitten is hij de
slacker. Maar in andere vriendengroepen schijnt hij degene te zijn die alle
initiatieven neemt, plant, coordineert en organiseert. Omdat een van onze
gezamelijke vrienden altijd het initiatief op zich neemt hoeft hij dat bij ons
niet te doen. Maar die andere vriendengroep, dat zijn muzikanten, en daar is
hij de minst grote slacker.

 

 Die Belbin rollen zijn dus geen wetten van Meden en Perzen. De
rol die je in neem in een team is afhankelijk van de rest van dat team. Co-constitutive team roles: a post-Belbinian perspective

D.W.A.R.S.

Symboolpolitiek, daar zijn DWARSers goed in. Op elk DWARS congres komen er wel een aantal moties over symboolonderwerpen: zoals het koningshuis, zondagsrust, de rechten van bier, de term "voorzitter".

Een van die symboolonderwerpen is de naam van DWARS. het laat goed zien hoe DWARS was: puberaal, eigenzinnig, tegen de lijn van de moederpartij in. Nu is DWARS eigenlijk heel anders: volgzaam, trouw, tegen de lijn van Kritisch GroenLinks in. Aan de moderne, progressieve kant van GroenLinks. De naam DWARS laat dat eigenlijk niet goed zien. Dat is een symbool uit een andere tijd.

Het nieuwe bestuur wil na denken over een nieuwe naam. Oudere GroenLinksers speculeerden al: de toekomst? groentjes? groen? jong agalev? Dat lijken me niet innovatieve nieuwe namen. Femke Jugend is een term die ooit gebruikt werd door een oud-voorzitter om te beschrijven hoe we binnen GroenLinks staan. Maar die naam kan over een jaar veroudert zijn. Toffe Jeugd anders? Nee, we moeten een naam hebben die eer doet aan de idealen van DWARS: duurzaamheid en sociale rechtvaardigheid. Die laat zien dat DWARS over grenzen heen kijkt, een jongerenorganisatie is voor wereldburgers. Een naam die toont dat DWARS niet pessismistisch sombert in een hoekje of dogmatisch volhoudt aan verouderde ideeen, maar komt met concrete alternatieven.

Dan is er maar een naam mogelijk voor het nieuwe DWARS: Duurzame Wereldverbeteraars voor een Andere, Rechtvaardige Samenleving. D.W.A.R.S.

DWARS dus.

“Kernenergie Ja Graag!”

De klimaatcrisis is groot. Alle hens aan dek, zo hoorde ik gisteravond van Bas Eickhout op een debat op het DWARScongres. Maar toch niet echt: kernenergie werd voor als nog uitgesloten. Dat lijkt me niet reeel het is of alle hens aan dek of niet. Een groen pleidooi voor kernenergie.

Een van de meest opmerkelijke wendingen die een Groene politicus in
laatste 20 jaar door maakte, betrof de NAVO-interventie in Kosovo.
Joschka Fischer, leider van de Duitse Groenen, was voorstander van de
NAVO interventie om het etnische conflict tussen Serviers en Kosovo
Albanezen te beeindigen. De Groenen lieten hun principiele pacifisme
varen om de mensenrechtenschendingen te beeindigen. "Nie wieder Krieg"
jarenlang het kernpunt de Groenen moest plaats maken voor "Nie wieder
Auschwitz"
. Het opvallende is dat de fundamentele onderbouwing van wel
en niet binnenvallen het zelfde is: een commitment aan het mensenrecht
op veiligheid en bescherming van het persoon. Een zelfde draai van 180
graden zal GroenLinks ook moeten maken op het gebied van kernenergie.
"Kernenergie, nee bedankt!" moet gezien de klimaatcrisis plaats maken
voor "Kernenergie, ja graag!"

Het groene ideaal van
duurzaamheid brengt ingewikkelde afwegingen met zich mee. De aarde is
een complex systeem. Je kan niet alle milieuproblemen in een keer
oplossen. Om enkele grote milieuproblemen op te lossen zullen we
sommige kleinere milieuproblemen moeten accepteren. Of zoals Kees
Vendrik
zei over het inruilen van de energieslurpende gloeilamp voor de
kwikrijke spaarlamp: "Ik hoop dat we zo snel mogelijk van kwik af zijn.
Maar ik ben bereid dit probleem te accepteren. Het ene milieuvoordeel
afwegen met het andere milieunadeel." Kortom: welk probleem is nu het
belangrijkst? Gezien de ernst van klimaatverandering moeten we nu wel
kiezen voor kernenergie. De negatieve bij-effecten van een kerncentrale
steken in het niet bij de negatieve bij-effecten van een kolencentrale.
Het klimaatprobleem is het probleem van onze generatie. We zullen heel
wat dingen moet opgeven om dit op te lossen: vleesconsumptie,
autogebruik en de naieve braafheid van een categorisch verbod op nieuwe
kerncentrales.

Dat betekent niet dat we kiezen tegen
duurzaamheid, tegen het milieu. Net als 10 jaar geleden bij de NAVO
interventie in Kosovo blijven onze idealen (duurzaamheid nu,
mensenrechten toen) het zelfde, maar moet ons beleid radicaal om:
GroenLinks moet het dogma van "kernenergie onder geen beding" laten
varen en kiezen voor een duurzame toekomst: dat is een toekomst met
kernenergie.

No longer does the Sun shine for Labour

The Sun heeft het vertrouwen in Labour opgezegd. Een schok voor Labour omdat vele menen dat de steun van deze krant de doorslag zou hebben gegeven bij de verkiezingen van 1997. De vraag rijst welke krant doet er toe? Wiens steun moet je verwerven om Prime Minister te worden?

The Guardian had de data verzameld: welke krant steunde wie in welke verkiezingen? Maar zette niet door: door te bepalen welke krant het de beste voorspeller was. Laten we eens even kijken. Er zijn zeven kranten die over de hele periode hun steun uitspreken.

  • De Daily Mirror is een base line. Zij kiezen consistent voor Labour. Labour won 53% van de verkiezingen. Als je geen enkel model hebt, is de rationele keuze om altijd te kiezen voor de grootste groep. Heb je de grootste kans dat je gelijk hebt.
  • De Daily Telegraph kiest consistent voor the Conservatives. Die wonnen in 47% van de verkiezingen. Geen slimme strategie.
  • De Daily Express en de Daily Mail kiezen bijna altijd voor de Conservatives maar door op het juiste moment te wisselen komen zij uit op een percentage juist van 50% en 53%.
  • De Guardian is veel wisselender, begonnen als een liberale krant, daarna een voorstander van allerlei coalities (lib/con, lib/lab, con/lib/lab). Dan zij ze vaak half juist. Een score van 59%.
  • De beste voorspeller is The Sun. Deze krant is als nog maar in 68% van de gevallen een goede voorspeller.

Al met al lijkt de steun van The Sun gecorreleerd te zijn met het winnen van verkiezingen, maar win je niet noodzakelijk door The Sun. Labour heeft nog een kans(je).