Interstellar, een misser van astronomische proporties

Eén van de laatste films van het jaar die we nog moesten was Interstellar. Ik had grote verwachtingen: Christopher Nolan‘s eerdere film, Inception, staat hoog in mijn lijst van beste films, ik ben dol op space opera’s en niet ongevoelig voor het idee van science-based science fiction. Maar Interstellar bleek een misser van astronomische proporties: de interessante wereld is secundair gemaakt aan een secundair plot over een bokkige dochter en een ruimtereizende vader, dat leent uit niet al te goede science fiction films als Signs en Contact en de meest psychedelische scenes uit 2001: A Space Odyssey.

Het verhaal begint op een Signs-achtige manier: een vader woont samen met zijn zoon en dochter en derde familielid op een afgelegen boerderij. Het meisje denkt dat ze achtervolgd wordt door een poltergeist die haar een boodschap wil sturen. Net als in Signs blijken de kinderlijke hang-ups van Groot Belang voor Het Plot.

De vader moet de ruimte in om de mensheid te redden -wat er precies aan de hand is met aarde  blijft onduidelijk, waarom hij specifiek de mensheid moet redden is een raadsel, hoe de ruimtereis precies de mensheid moet redden is meer een plot device om spanning te creëren in plaats van het hoofdplot. Hij laat een diep ongelukkige dochter achter die bang is haar vader nooit meer te zien. De reis duurt lang en wordt extra verlengd omdat vanwege een zwart gat de tijd van de vader langzamer gaat dan die van de dochter. De vraag of de mensheid gered kan worden wordt voortdurend overschaduwd door het feit dat de vader terug wil naar zijn dochter.

De tijdsdimensie als een ruimtedimensie weergegeven in een tesseract

Uiteindelijk keert de vader terug via het zwart gat. Daar blijkt zich een tesseract waarin de tijdsdimensie een ruimtelijke dimensie is, te bevinden. Uiterlijk haalt alleen het onnavolgbare einde van 2001 de trippiness van deze scene. De ruimtewezens die dit wormgat hebben gemaakt voor de mensheid hebben de tesseract gemaakt zodat de vader met zijn dochter kan communiceren. Dat doet hij door de poltergeist van zijn dochter te zijn en boeken uit de kast te gooien. In een Contact-achtige anticlimax blijkt de Vader de Poltergeist. Dan vraag je je af of je werkelijk je avond besteed hebt aan  het volgen van een boze dochter (die zo’n vier decennia in haar bokkige bui blijft hangen) en een vader die magisch herenigd worden door een groep ruimtewezens.

Een groep ruimtewezens overigens die wel een zwart gat aan kunnen leggen en een ruimte waarin tijd een ruimte dimensie is gericht op een kamer van een klein meisje maar schijnbaar niet normaal met mensen kunnen communiceren of hun problemen kunnen oplossen. Daar hebben ze een gemankeerde vader-dochter relatie voor nodig. Lijkt me echt de handigste manier omdat aan te pakken.

De emotionele kern van de film is dus een mengsel van de bewaarheide hang-ups van kinderen op een boerderij zonder moeder (als in Signs), een hele planeet die haar grondstoffen opoffert om een vader en een dochter met elkaar te laten communiceren (als in Contact) dit alles in de meest trippy sci-fi scene sinds 2001.

De veel interessantere wereld zit er achter: de aarde die niet langer een leefbaar huis voor de mensheid; een wetenschapper die een ruimteschip bouwt om door een wel erg tactisch geplaatst zwart gat mensen te vervoeren naar drie mogelijke werelden voor de mensheid. Maar omdat het zo kostbaar is om mensen vanaf de aarde op te laten stijgen -van andere planeten met zwaardere zwaartekracht als de aarde gaat dat altijd stukken makkelijker overigens- is de fundamentele vraag of plan a (het redden van mensen in gigantische ruimteschepen) wel daadwerkelijk een optie is; plan b (het redden van bevruchte eicellen) blijkt een veel logischere optie te zijn. De cruciale vraag is dus willen we mensen redden of de mensheid redden? De hoofdwetenschapper blijkt altijd plan b een waarschijnlijkere keuze te hebben gevonden suggereert de film. Hij besteedt een deel van zijn tijd aan het ‘oplossen’ van het fundamentele probleem, hoe je mensen uit de zwaartekracht van de aarde zou moeten krijgen maar weet dat er geen oplossing is. Totdat de Vader dat terug telegrafeert naar zijn dochter vanuit de 2001-scene: want schijnbaar is het raadsel van de zwaartekracht een constante en kunnen ruimtewezen die dat zwartgat kunnen bouwen dat alleen die oplossing alleen maar via deze weg laten weten.

Maar als de NASA serieus gecommiteerd zou zijn geweest aan plan B (waarin de mensheid gered moet worden door bevruchte eitjes) waarom is dan maar één van de vijf ruimtereizigers die we zien vrouw?

Dat zou een klein plot hole kunnen zijn in een verder mooie film, maar in dit geval is de hele film one gaping black plot hole.

Leave a Reply