Weg met het Milieu/Lange Leve Duitsland

"When are you flying back?"
"Actually I’m not flying back I took the train here."
"Why? Isn’t flying much cheaper, easier and faster to fly?"
"Probably it is, but I don’t think one should fly within the continent."
"Well that’s very green of you!"
*Smiles*

Dat gesprek heb ik een aantal keer gehad in Ljubljana. Ja, ik ben met de trein gekomen, ja dat doe ik met name voor het milieu. Alhoewel weerzin tegen luchthavencontroles er ook wat mee te maken heeft. Groen, ja. Groen natuurlijk! Maar ook handig: je hoeft tussen Ljubljana en Amsterdam maar een keer over te stappen: in München.

Nou daar heb dit weekend de prijs voor betaald. Nadat ik naar het station van Ljubljana gelopen was – ja gelopen, geen taxi- kwamen de eerste berichten door: de trein naar München heeft een kwartier minuten vertraging. Een kwartier werd een half uur. Een half uur werd drie kwartier. Ik stond met een groepje ECPR mensen te wachten. Die moesten ook naar de lage landen.

Ik had al niet zo’n goede ervaring met het Sloveense spoornet. Op de heenweg moest ik plotseling in Villach vlak voor de grens van een Oosterrijkse in een Sloveense trein overstappen. De trein stond klaar en de vertraging was miniem. Toen ik van Ljubljana naar het recreatieparadijs Bled wou gaan, vertrok de trein heen maar om het uur – we misten hem net-. Vervolgens was een uur lopen -toen wel een taxi gesplit met z’n zevenen-. Om 18u00 kwamen we erachter dat de laatste trein om 18u45 zou vertrekken. Naar het station gehaast met z’n zevenen. We zagen de trein aan komen. Laatste stukje gesprint. De trein wachtte gelukkig. Want anders was er geen weg uit Bled.

Ik maakte me dus al zorgen. De trein kwam aan. Met een uur overstaptijd in München zou alles goed komen. Dat drukte ik een Nederlands gezin met jonge kinderen nog op het hart. In de buurt van Oosterrijkse grens liep de conducteur zenuwachtig door de trein. We moesten er in Villach uit. Daar zou een nieuwe trein op ons wachten.

De nieuwe trein stond er echter niet maar kwam pas na anderhalf uur aan. Twee uur vertraging dus. De nachttrein in München zou allang al vertrokken zijn. Ik bel naar mijn vriend. Hij zou de mogelijkheden onderzoeken. Ondertussen naar een ÖBB beambte om een stempel te krijgen dat we daadwerkelijk buiten onze schuld vertraagd zijn, want anders zou de DB moeilijk doen over de omboeking. Er is eigenlijk geen beambte op Vlllach West Banhoff, maar in een kamertje zit een tijdelijke beambte. Zonder stempel. We krijgen een handgeschreven brief mee voor de DB.

De trein naar Salzburg arriveert. Een prachtige treinreis door de schemerige Alpen volgt. In Salzburg gaat er geen trein meer naar München, gelukkig heeft de ÖBB een bus geregeld. 130 km met de bus dus. We komen om 0u00 op München aan. De stad bruist op zaterdagavond. Jongens in Lederhosen en meisjes in Gothic Lolita outfits wisselen elkaar af. De volgende mogelijkheid naar Amsterdam vertrekt om 3u16. Overstappen op Frankfurt. We wachten. We eten. We regelen een omboeking. De DB beambte heeft ondertussen al 80 kaartjes bestempeld en 80 omboekingsformulieren op geschreven. Hij moet het allemaal met een zekere vrolijkheid en plezier, zo midden in de nacht.

Ik spreek het Nederlandse gezin weer. De dochter zit naast de tassen. Haar broertje is op de grond in slaap gevallen. Vader en moeder hebben een hotel geregeld in München om morgen weer verder te reizen. De voorpret van de kinderen om met de slaaptrein te reizen is vervaagd. Volgende keer met het vliegtuig.

En nu rijdt de trein weg uit München. Idealen hebben een prijs. Ik vraag me af of ik die precies ervoor over heb. Weg met het milieu! Hup klimaatverandering, dat heel Oosterrijk mag overlopen!

<UPDATE> De trein naar München was verlicht en luidruchtig. Steeds bleven er mensen komen en gaan. De dubbele plekken die we veroverd hadden om te gaan liggen werden al snel ingenomen door nieuwe fahrgaeste. De couchette die ik regelegd had leek een droom uit een vervlogen tijd. Godzijdank is de DB het hoogtepunt van punctualiteit. Om precies 7:06 kwam de trein aan op Frankfurt. Om precies 7u43 vertrok de ICE naar Amsterdam. Precies om 11u00 zag ik mijn vriend weer op het station van Utrecht. Een vertraging van slechts 2u00. Precies de tijd die we in Ljubljana en VIllach hebben gewacht.

Duitsers zijn een prachtig volk en hebben de beste treinen van de hele wereld. Zonder Duitsers was ik terug gevlogen van Villach, zo nodig met een prive helicopter. Lang leve Duitsland!

Leave a Reply