Idolen, Ideeen, Macht

Ik heb (dank zij Vincent Kagie) Al Gore’s An Inconvenient Truth gezien. Ik wil hier kort reflecteren op de vorm van de film, want de inhoud was mij allang al bekend.

Gore mengt een imponerende power point presentatie met korte filmpjes over zijn eigen leven: zijn politiek carriere en familie, zijn jeugd en studietijd. Foto’s die door andere mensen zijn genomen, zijn gemaakt door zijn vrienden. Gore is overal zelf geweest. Het deed mij denken aan Pim Fortuyn‘s ”Puinhopen van Acht Jaar Paars” dat een hele pandora’s doos aan persoonlijk-politieke levensverhalen van politici heeft geopend.

Gore verkoopt een politieke boodschap, net zoals Madonna kleren voor H&M verkoopt. Bindt een product aan een celebrity en het verkoopt als een trein. “Idolen met Ideeen” noemt Dick Pels dat. Politici zouden net als popsterren meer gebruik moeten maken van hun persoonlijke aantrekkingskracht om aandacht te krijgen voor hun ideeen. Marijnissen en Wilders zijn hier een goede voorbeelden niemand kan aan vreemdelingenhaat of anti-globalisering denken zonder dat hun personen te koppelen. Pels denkt dat de personendemocratie de partijendemocratie zal vervangen.

Gore is echter een opvallend voorbeeld van hoe dit dus niet werkt. Gore heeft aangegeven geen president van de VS te willen worden, hij concentreert zijn aandacht op zijn Inconvenient Truth en zijn eigen TV-netwerk. Waarschijnlijk heeft Gore nu meer te weeg kunnen brengen voor het milieu dan als hij president was geweest. Hij bereikt met zijn boodschap miljoenen mensen en sinds zijn film uit is is er in de Westerse wereld een zekere milieu-hype ontstaan. Als president was hij gebonden geweest aan zijn positie, zijn adviseurs aan zijn partij. Personen met Ideeen zijn schijnbaar machtiger dan Politici met Ideeen. Daarnaast is de idool Gore nooit president van de Verenigde Staten geworden, een Idool met Ideeen maar zonder Macht.

Dus waarom zou de personendemocratie dan partijendemocratie vervangen? Personen kunnen zo een aanvullingen geven op de oersaaie dagelijkse praktijk van de partijendemocratie, die je geen idool gunt.

Leave a Reply