Crisis!

Alle partijen in Nederland zijn nu bezig hun interne problemen op straat uit te vechten. Het partij systeem is een diepe crisis belandt.

Binnen GroenLinks rommelt het al een tijdje tussen kritische en bezorgde GroenLinksers (“Platvoet en zijn vriendjes”) en de partijtop en andere getrouwen (“Halsema Jeugd”). Belangrijkste vraagstuk: moet GroenLinks zich profileren als een vrijzinnige partij?

Binnen de Partij van de Arbeid is het met name Rene Cuperus (WBS) die allerlei tegenstelligen ziet, die hebben geleid tot de onverwachte verkiezingsuitslag. Belangrijkste spalt die hij ziet: tussen social-liberale vernieuwers en sociaal-democratische behoudzuchtigen. Waarbij de JS nog een extra kooltje op het vuur werpt door voor te stellen dat Bos plaats moet maken voor Tichelaar.

De VVD wordt natuurlijk al jaren in tweeen gesplitst tussen de klassiek liberale Rutte en de conservatief liberale Verdonk.

D66 lijkt het nu even stil, maar de essentiele vragen die ook door partij-guru Van Mierlo zijn gesteld (Moet D66 zich niet eens opheffen?), zullen de partij nog wel even bezig houden.

Binnen de ChristenUnie houdt met name het homo-huwelijk de gemoederen bezig. Hoe slecht het regeerakkoord voor de rest voor de ChristenUnie is geweest zullen ze later wel merken.

De SGP werd voor de rechter gedaagd over haar vrouwenkiesrecht-standpunt. Dit heeft ook onder de brave gereformeerde heren tot debat geleid.

De SP begint nu ook beetje door te hebben wat een intern debat is: de partijleider verkondigt het partijstandpunt in een landelijke krant en dat mag dan niet van de leden en kiezers. Wisten de SP stemmers dan niet dat de SP tegen dubbele paspoorten was? De SP heeft nu 5 jaar tactistisch gezwegen over haar integratie standpunten om te voorkomen dat zij de zelfde problemen krijgt als de PvdA.

De PvdD heeft ook haar eerste groepje oude grijze mannen die in de media dingen zeggen die ze niet direct tegen de partijleider mogen zeggen. Kousbroek en Van ‘t Hart vinden het niet wenselijk als 2/3 van de landelijke volksvertegenwoordigers aanhanger is van een redelijk orthodoxe christelijke geloofsgemeenschap.

Opvallend is dat binnen partijen niet een economische scheidslijn speelt maar een culturele, waarbij conservatieven en progressieven tegenover elkaar staan.

Gelukkig zijn niet alle partijen in een interne strijd verdeeld. Als het zo door gaat houden we na de verkiezingen van 2011 maar twee partijen over: het CDA, dat haar positie in het centrum van de macht echt niet gaat opgeven voor politiek gekibbel en de Partij voor de Vrijheid, met een onbetwiste leider en zonder leden.

Leave a Reply