De uitslag III: GroenLinks tot SGP

Wat ik gisternacht was begonnen, de analyse van de uitslag, zet ik nu nog even door. Nog

GroenLinks
10 zetels! Ik vind het een mooie uitslag. Niet zo goed als ik had gedroomd (12) maar ook niet zo erg als ik had gevreesd (8). Qua grootte vind ik 10 zetels mooi passen. Zo klein dat er geen backbench ontstaat van naamloze woordvoerders kokkelvisserij maar zo groot dat er mensen zich toch enigszins kunnen specialiseren en de drukke kameragenda onderling op een menselijke manier kunnen verdelen.
Maar toch voelt het een beetje als een pyrrhus overwinning: de PvdA ligt een zetel achter op de VVD. De PVV is de derde partij van Nederland geworden. Het is geen linkse lente geworden: een progressief kabinet vereist nog veel werk. En het zijn maar 3 zetels die we erbij kregen. In Amsterdam kon GroenLinks niet winnen: de partij werd nergens de grootste partij, overal was de PvdA groter.
Het is wel ironisch dat Halsema nu precies een zetel onder het resultaat van Rosenmoller is gebleven uit 1998. 

D’66
Ook 10 zetels voor D66. Bij de Europese verkiezingen verdubbelde D66. Bij de gemeenteraadsverkiezingen verdrievoudigde de partij. En dan valt het nu toch tegen. Een verviervoudiging naar 12 zetels zat er niet in. De twee premierskandidaten die bij het congres van stal waren gehaald zullen geen premier worden. D66 heeft echt te vroeg piekt. En ze hebben veel kiezers verloren aan de VVD. Het is wel opvallend dat de bekende kandidaten als Paternotte en Dijkstra het niet hebben gehaald.

ChristenUnie

Ik heb grote sympathie van twee-derde van de ChristenUnie: een groene en een sociale partij. Een progressieve partij die vooruitkijkt en zich niet laat inpakken door belangen, maar kiest voor principes. "Vooruitzien" leek de opzet naar een moderne hervormingspartij.
Maar het ging in de beeldvorming als progressive mis met de homo’s. Waar GroenLinks Groen, Sociaal en Open is de ChristenUnie Groen, Sociaal en Christelijk. De partij is een als een koordanser die een balans moet zoeken tussen progressieve en Christelijke politiek. In 2006 lukte het: milieu, vluchtelingen en gezinsbeleid. Maar in 2010 ging het toch mis: de onzin met Jonathan de Geer, de homo-kandidaat die wel homoseksuele gevoelens mocht hebben, maar geen relaties. In reformatorische kringen is dat misschien progressief, maar voor het Nederland van Fortuyn is het eng conservatief.
Als je er over na denkt: de ChristenUnie had drie zwakke bewindslieden (Van Middelkoop, Rouvoet, Huizinga), ze kregen op ethisch gebied niets voor elkaar, en ze konden hun Euroskeptische niet waar maken. De ChristenUnie moet nu echt kiezen gaan ze met capabele kamerleden door als regeringspartij of kwaliteitsoppositiepartij? Of terug naar de orthodox Christelijke koers van de GPV en de RPF?

SGP
Altijd twee zetels. Ik vind het mooi: al die verschuivingen en zelfs verschuiving in Christelijk Nederland (opkomst van Wilders in Urk, Staphorst en Volendam, centrumkoers van ChristenUnie) en weer gewoon twee zetels.

PvdD
Toch twee zetels. De partij die beloofde groter te worden dan GroenLinks, verloor steun: niet zoals de SP verdubbelen iedere vier jaar. De conflicten tussen Thieme en Ouwehand hebben daarin misschien een rol gespeeld. De aandacht voor de economische crisis die de ecologische crisis deed verbleken? De regen?

Leave a Reply