Placebo geeft gemengde gevoelens

Gisteravond was ik dus naar het concert van Placebo in Rotterdam. Hier kan je wat live materiaal zien. Ik ging met gemengde gevoelens terug. Ik denk dat daar drie redenen voor zijn:

Ten eerste de samenstelling van het publiek was totaal niet wat ik verwacht had. In mijn ogen is de thematiek van Placebo nogal zwaar: het zijn geen onschuldige liefdesliedjes of makkelijke hard rock nummers. Een groot deel van de nummers gaat over mislukte liefde en de wanhoop die daarbij hoort, gemengd met nogal expliciete referenties naar druggebruik, homosexualiteit en gender-bending. De teksten zijn bijna allemaal zelf-reflexief en psychologisch. Het nieuwste album is iets hoopvoller en spiritueler en (helaas) minder expliciet waar het gaat om gender, maar is als nog geen makkelijke kost. Ik associeer hier een bepaald publiek mee: het publiek dat er was, was aanzienlijk ouder, minder alternatief, heterosexueler en passiever dan ik had verwacht. Daarnaast was Ahoy maar half gevuld. In een halfvolle zaal met hetero mannen van rond de veertig komt de band niet tot zijn recht. Het meest typerend vond ik de toegift: je verwacht dat zo’n zaal bruist met enthousiasme en dat dat de band terug haalt. Nu viel het geklap en gejoel snel stil, maar de band kwam toch wel. En als de zaal niet los komt, dan kan je nog zo’n goede performer zijn, maar dan springt de vonk niet over. Die vonk miste ik een beetje: immers muziek gaat voor mij om passie, om gevoel, om heel specifieke vorm van geluk. Dat vereist het samen komen van de muziek, de sfeer, de artiest en een zekere openheid die je zelf moet hebben. Natuurlijk waren er nummers die me kippenvel (Follow the Cops Back Home, Devil’s in the Details) gaven, maar dat was minder dan ik had gehoopt.

Daarnaast was het een tijdje geleden dat ik naar echt rock concert was geweest. Daarvoor was het toch meer singer/songwriter. Dan komt echt aan op een zanger, zijn stem en zijn gitaar. Een rock band kan zich verschuilen achter de herrie die ze kunnen produceren. Dan wordt het geen zingen meer maar gillen, en geen melodie meer maar een wall of sound die over je heen komt. Zonder af te geven op het vakmanschap van Placebo, had ik gehoopt dat ze minder uit waren gegaan van de herrie die ze kunnen produceren en meer van de stem en de melodie. Maar misschien komt dat gewoon beter uit op een CD dan in zo’n concert.

Ten derde is het laatste album gewoon niet hun beste album. Dat merkte ik al aan de nummers waar ik wel kippenvel van kreeg en waarmee ze in de toegiften terug kwamen: dat was het ouder werk. Het album waardoor ik ooit fan ben geworden Black Market Music, en Meds, een donkerder, zwaarderealbum. Het nieuwe album is niet slecht en heeft zeker zijn hoogtepunten en goede eigenschappen, het is optimistischer, lichter en melodischer, maar dat kwam in deze setting niet goed uit.

Het had een stuk beter gekund denk ik zo’n live optreden: met het juiste publiek – ik ga nooit meer in Ahoy naar concert – en met de juiste balans tussen herrie en melodie hadden ze een stuk meer los kunnen maken.

Leave a Reply