Kunduz in Perspectief III

Ik heb geen gemakkelijk oordeel klaar over de keuze van GroenLinks om in te stemmen met de politietrainingsmissie naar Afghanistan. Ik hoop dat de missie de situatie in Afghanistan verbeterd, ik twijfel of de toezeggingen die de kamerfractie heeft afgedwongen het verschil gaan maken, maar de mensen die ik heb gekozen om een geinformeerde keuze te maken denken dat wel. Ze werken daarbij binnen de ruimte die ons verkiezingsprogramma hen geeft. Zo werkt een representatieve democratie. En toch maak ik me zorgen: wat betekent de controversiele keuze voor de politiemissie naar Kunduz voor GroenLinks?

PSP2

Sommige klagen dat nu, we toestemmen met een politiemissie, het laatste pacifisme uit de partij is gegaan. Dat GroenLinks definitief gebroken heeft met haar PSP-achtergrond. Maar toch is PSP de enige overgebleven bloedgroep binnen de partij: de fractievoorzitter in de Eerste Kamer, in het Europees Parlement, de partijvoorzitter en Ineke van Gent zijn allemaal voortgekomen uit de PSP. Hoe kan dat? Om te beginnen is het onterecht om te veronderstellen dat de PSP een pacifistische partij was. De PSP steunde in de jaren '70 de gewelddadige bevrijdingsbewegingen in de Derde Wereld.  Sipkes, die vanuit de PSP voor GroenLinks begin jaren '90 in de Tweede Kamer kwam stelde dat "er een nieuwe internationale moral zou moeten ontstaan die ingrijpen ongrond van het schenden van de mensenrechten onmogelijk maakt." Echt pacifistisch is de partij eigenlijk nooit of misschien heel even geweest.

Wat de PSP wel deelt met GroenLinks is dat het een dissidentenpartij is: een partij waar ruimte is voor verschillende geluiden. De oprichters van de PSP kwamen voortuit mensen die zich niet thuis voelden bij de stalinistische CPN of de pro-Amerikaanse PvdA in de strijd van de Koude Oorlog, maar ook liberale pacifisten, progressieve Christenen, anarchisten Marxisten. De verschillende stromingen leverde wel conflicten op. Eind jaren '60 en begin jaren '70 woedde er een harde ideologische strijd in de PSP tussen mensen die wilden samenwerken met de PvdA, mensen die alleen verder wilden gaan of mensen die de PSP wilden om vormen tot een revolutionaire massapartij.

En dat heeft GroenLinks ook: een partij waar ruimte is voor mensen die de SP te conservatief vinden, D66 te rechts, en de PvdA te pragmatisch. In GroenLinks moet er ruimte zijn voor nieuw links en oud links, voor eco-socialisten en vrijzinnigen, voor voorstanders en tegenstanders van de missie naar Kunduz, voor oude dwarse PSP'ers en jonge PSP-spelende DWARS'ers, voor linkse D66'ers en progressieve SP'ers.

One thought on “Kunduz in Perspectief III

  1. Pingback: Wat is er overgebleven van de CPN in GroenLinks? | Geen Vrijheid zonder Gelijkheid

Leave a Reply