De geschiedenis herhaalt zich: PPR en GroenLinks

Van het weekend heb ik het artikel op nl.wikipedia over de PPR geschreven (eigenlijk vertaald van mijn originele en.wikipedia artikel kijk vooral daar die heeft plaatjes!). De PPR lijkt erg op het GroenLinks van nu: het is een opmerkelijk vooruitzicht.

Zowel GroenLinks als de PPR zijn opgericht als een bijwagen van de PvdA, de centrumlinkse machtspartij. De PPR als progressief christelijke bondgenoot. GroenLinks als kleine linkse bondgenoot.
Zo’n 15 jaar na de oprichting van beide partijen en na een electorale neergang (die voor de PPR iets erger was: nog maar drie van de zeven zetels over in 1977) ontstaat er debat over de koers binnen de partij.
Een groep houdt vast aan de originele identiteit (“kritische GroenLinkers” GL of “blauwen” PPR) en zoekt een verhouding met de PvdA die niet meer in het nieuwe politieke krachtenveld past. Veel van deze mensen hebben de PPR (Erik Jurgens en Jacques Aarden, ook de jonge ambitieuze Ad Melkert zat bij deze groep), cq GroenLinks (Leo Platvoet, Joost Lagendijk, Ina Brouwer) opgericht. Dit verklaart ook waarom Platvoet enerzijds kritisch is over de vrijzinnige koers van GroenLinks en toch wil regeren: immers dat niet-vrijzinnige, regierungsfaehige GroenLinks heeft hij ooit opgericht.
Een andere groep is op zoek naar een vernieuwende politieke koers. Voor de PPR zijn dat de groenen (oa Roel van Duyn en Bas de Gaay Fortman), voor GroenLinks zijn dat de vrijzinnigen (Femke Halsema, Mariko Peters, Herman Meijer).
Bij de PPR is er nog een derde groep: de roden die gericht zijn op samenwerking met de kleine linkse PSP, EVP en CPN. Zo’n gevoel van klein linkse eenheid leeft minder: alhoewel er in de Helling ook een artikel verscheen van Ronald Paping die pleitte voor een nieuwe partij links van de PvdA: van de Partij voor de Dieren, GroenLinks en de SP. Anderzijds zijn er diegene die een fusie met D66 voorstaan.
Uiteindelijk “wonnen” de roden en de groenen binnen de PPR en verlieten de blauwen de partij. Later vonden ook de Groenen de koers niet groen genoeg en zouden enkelen van hen via omwegen De Groenen oprichten.
Diegenen die overbleven formuleerden, na een serie verloren verkiezingen een nieuwe strategie: vrolijk links, positief, toekomst gericht. De PPR moest niet langer tobberig, soft en zeurderig zijn maar een eigen vrolijk geluid laten horen. Uiteindelijk fuseerden zij met de PSP, de CPN en de EVP tot GroenLinks.

Houdt de PPR ons een spiegel voor? Qua positionering (afhankelijk van de PvdA), qua dynamiek van het intern conflit (oprichters vs. nieuwkomers) en qua gezocht imago (vernieuwend, vrolijk, links). Zullen de “blauwe” (nu: kritische groenlinkers) GroenLinks verlaten? Wie is dan de Ad Melkert van GroenLinks? Zou GroenLinks net als de PPR alleen nog maar verkiezingen verliezen tot we twee zetels overhouden? En vervolgens gaan fuseren om een nieuwe progressief-linkse of radicaal linkse formatie te vormen?

2 thoughts on “De geschiedenis herhaalt zich: PPR en GroenLinks

  1. Pingback: Wat is er overgebleven van de CPN in GroenLinks? | Geen Vrijheid zonder Gelijkheid

  2. Pingback: 725 and counting | Geen Vrijheid zonder Gelijkheid

Leave a Reply