{"id":136,"date":"2010-10-07T00:11:35","date_gmt":"2010-10-06T22:11:35","guid":{"rendered":"http:\/\/cmonotjes.web-log.nl\/vrijheid_gelijkheid\/2010\/10\/de-tweede-kamer-is-goed-in-twee-dingen-niets-doen-en-te-veel.html"},"modified":"2010-10-07T00:11:35","modified_gmt":"2010-10-06T22:11:35","slug":"de-tweede-kamer-is-goed-in-twee-dingen-niets-doen-en-te-veel","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.simonotjes.nl\/?p=136","title":{"rendered":"De Tweede Kamer is goed in twee dingen: niets doen en te veel."},"content":{"rendered":"

<\/o:p>In kranten, en op TV klagen burgers, opiniemakers en
\npolitici vaak over het hyperige karakter van de Nederlandse politiek. De
\npolitiek heeft te weinig aandacht voor de echte problemen en gaat gestuurd door
\nde media van het ene naar het andere probleem. Waarom moet er nou kamervragen
\ngesteld worden naar aanleiding van ieder artikel op voorpagina van De
\nTelegraaf?  In mijn ogen moeten we accepteren dat de Tweede Kamer op een bepaalde, hyperige manier functioneert: een slimme partij onttrekt zich daar deels aan, maakt gebruik van deze neiging in andere partijen en weet zo de politieke agenda naar zich toe te trekken. <\/p>\n

<\/o:p><\/p>\n

<\/o:p>Politiek aandacht is een schaars goed. Een parlementarier
\nheeft maar zoveel uren op een dag en de kamer vergadert maar zo veel dagen (of er is elk geval een natuurlijke grens aan wat een parlamentarier kan doen<\/a>). In
\nde wetenschappelijke literatuur over de politieke agenda-setting wordt
\nuitgegaan van twee manieren waarop de politiek functioneert: of verandering van
\nbeleid is langszaam of het beleid staat zelfs stil. De politieke verhoudingen zijn
\nduidelijk. De meerderheid heeft zijn plannen gerealiseerd, ambtenaren voeren
\nhet gewoon uit en dan is er weinig te doen dan de status quo beschermen. Of er
\nzijn ingrijpende plotselinge veranderingen. Een politicus neemt een onverwacht
\ninitiatief, een actiegroep legt een voorstel op tafel, maar helaas vaker nog er
\nis een incident dat plotseling alle politieke aandacht opeist. De uitbraak van
\neen ziekte, een geexplodeerde kernreactor, of een vermoord kind. De politiek
\nspringt plotseling op een vraagstuk. En even snel als ze gekomen zijn vertrekken
\nze meer.<\/p>\n

Het onderliggende probleem, zo stellen de Amerikaanse
\nwetenschappers Baumgartner en Jones<\/a>, is dat politiek niet goed in staat is om
\ninformatie te verwerken. Er zijn aanzienlijk meer reeele maatschappelijke
\nproblemen dan waar de politiek tijd voor heeft. Bij de verdeling van tijd speelt
\nvoor politici wat burgers willen en vinden, en uiteindelijk de mogelijkheid tot herverkiezing,
\neen belangrijke rol.  <\/span>En hoe
\nkrijgen politici (en burgers!) informatie over de samenleving: via de media die simpelweg
\nverslag doet van wat erop dat moment aandacht vraagt. En zo is het niet onverwacht dat
\npolitieke aandacht met horten en stoten gaan.<\/p>\n

<\/o:p><\/p>\n

<\/o:p>Een tweede uitkomst van het onderzoek naar de politieke
\nagenda is dat dit functioneert als een politieke institutie. Politici moeten
\neen mening hebben over datgene wat op de politieke agenda staat. Anders staan
\nze voor schut bij in de media, laten ze het politieke initiatief aan hun
\nconcurrenten en uiteindelijk moeten partijen in een stemming gewoon stelling nemen.
\nPolitici doen wat in hun ogen hoort en moet volgens de politieke conventies en dat betekent deelnemen aan de debatten die daar geagendeerd
\nworden, en daar een mening innemen. <\/p>\n

Maar die debatten agenderen politici zelf. De politiek is een
\npermanente strijd over de agenda. Door de juiste initiatieven te
\nnemen, aan te sluiten bij de juiste maatschappelijke ontwikkelingen kan een
\npoliticus de politieke agenda naar zijn hand zetten. En het klinkt simpel maar
\nwat erop de agenda staat bepaalt uiteindelijk welke meerderheden er gevonden
\nkunnen worden, op welke onderwerpen de politiek  actie onderneemt en
\nresultaten boekt.<\/p>\n

Het lijkt een tegenstelling: politici worden geleefd door
\nhun agenda, maar juist zij zijn in staat om die agenda te bepalen. Vanuit een
\npolitieke strategie of een gevoel van \u201chet hoort\u201d zet een politicus die
\nonderwerpen op de agenda die hij in de krant is tegengekomen, reageert hij op een  incident of neemt hij misschien een eigen initiatief.<\/p>\n

En dan staat op veel onderwerpen vast wat er zal gebeuren in de
\nTweede Kamer. De meerderheden zijn makkelijk te voorspellen. Op alle onderwerpen zijn de
\npartijen te identificeren die je mee moet krijgen. Zo redt in de huidige Tweede
\nKamer geen enkele motie over het beschermen van verworvenheden in de verzorgingsstaat of zorgsector een meerderheid zonder
\nsteun van de PVV. Streef je naar het behoud van het landschap of milieu dan heb je de<\/span> steun van het CDA nodig. Gaat het je juist om over grenzen heen kijken, hervormen, en een vrije, open samenleving dan moet je de VVD mee krijgen. Zeker omdat deze partijen elkaar vasthouden
\nin de coalitie wordt het des te moeilijker voor een oppositiepartij om iets te
\nrealiseren. Op alle vraagstukken, maar ook op alle benaderingen in die vraagstukken liggen de verhoudingen vast.<\/p>\n

Dus hoe moet je dit benaderen? Laten we eens kijken naar een
\nmiddelgrote oppositiepartij. Wat moet je doen? Moet je de Tweede Kamer gebruiken als een grote megafoon, waardoor je je politieke verhaal misschien een grotere publiek kan bereiken? Is politiek in de Tweede Kamer niet meer dan een hele lange verkiezingscampagne? Moet je je neerleggen bij de politieke meerderheden die er in de Tweede Kamer zijn? Accepteren dat de boeren van het CDA milieubeleid zal dicteren, de conservatieve PVV sociaal beleid, en de 'liberalen' van de VVD het beleid ten opzichte van culturele openheid? Daarvoor zijn, in mijn ogen de politieke vraagstukken te dringend en verandering te belangrijk. <\/p>\n

\n

Dus wat te doen? Ten eerste, als we weten dat partijen zich uiteindelijk zullen schikken naar de politieke agenda, dan moeten je keihard inzetten op het herdefinieren van de politieke agenda. De Partij voor de Dieren<\/a> is hier in Nederland, in mijn ogen een uitermate succesvol voorbeeld van: in 4 jaar hebben zij landbouw en dierenrechten bovenop de politieke agenda gezet, zodat alle partijen daar nu over moeten praten. Dus: kies een onderwerp en bijt je erin vast. In de politiek geldt de aanhouder wint. Zolang je maar vaak genoeg een onderwerp agendeert zullen andere partijen er iets over moeten vinden. <\/p>\n

Ten tweede, als we accepteren dat de politieke definitie van
\neen vraagstuk bepaalt wat de uitkomst van de besluitvorming is, dan moet je, als je wat wilt
\nbereiken, politieke vraagstukken zo definieren dat jouw standpunt het
\nlogische standpunt van de meerderheid is. Het is de kunst om de VVD, het CDA en de PVV ervan te overtuigen dat jouw oplossingen wat betreft milieu, sociaal en tolerantie eigenlijk altijd zijn geweest wat zij vinden. Het gaat er om onderwerpen zo te framen, vraagstukken zo te draaien dat jouw oplossing de logische keuze van de meerderheid is. <\/p>\n

<\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

In kranten, en op TV klagen burgers, opiniemakers en politici vaak over het hyperige karakter van de Nederlandse politiek. De politiek heeft te weinig aandacht voor de echte problemen en gaat gestuurd door de media van het ene naar het … Continue reading →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12],"tags":[],"class_list":["post-136","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-bericht"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.simonotjes.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/136","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.simonotjes.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.simonotjes.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.simonotjes.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.simonotjes.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=136"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.simonotjes.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/136\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.simonotjes.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=136"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.simonotjes.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=136"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.simonotjes.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=136"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}