Na een aantal toppen van beste muziek werd ik gister uitgedaagd tot een top van beste films. Eigenlijk best lastig. Maar na een analyse van mijn filmkast kwam ik tot deze top vijf in willekeurige volgorde:

1 Life Aquatic with Steve Zisou: de beste film van Wes Anderson die een aantal geniale absurdistische familiekomedies heeft geproduceerd allemaal over dysfunctionele familierelaties, dit keer met Cate Blanchett.
2  V for Vendetta: verily a fascinating film, focusing on a vilified victim, who vanquishes a violent veteran vice-roy. Een verfilming van een boek van Alan Moore, bewerkt door de Wachowski Brothers, met Stephen Fry. De beste superheldenfilm met een sterke politieke boodschap.
3 Charlie and the Chocolate Factory: het topwerk van Tim Burton, die in iedere film een gothische wereld schept vol met Duits Expressionistische invloeden. Dit keer weer met Johnny Depp en Helena Bonham Carter. Nu geheel met liedjes en een freaky snoepmaker.
4  The Two Towers: Eigenlijk kan je de triologie van Peter Jackson en J.J.R. Tolkien niet uit elkaar halen. Allemaal spelen ze in een prachtig gemaakte wereld. Maar Two Towers is toch echt de beste.
5 Jesus Christ Superstar: toch een musical in de top 5. En wel over het leven van Jesus in een modern jasje geheel met een vertwijfelde verlosser.

Op vallend voor wie mij kent: geen science fiction. Al met al vallen science fictions tegen met name omdat er geen ruimte is voor de politiek complexiteit of de grote, meeslepende plots, die ik zo waardeer.