Ik heb veel positieve reacties gehad op mijn verhaal over Groene Partijen in Europa. Ik had echter wel mijn twijfels. Mijn karakterisering van Noord, Oost en West Europese partijen was niet zo zeer gebaseerd op harde cijfers maar op mijn gevoel van regionale verschillen. Harde cijfers misten. Daar heb ik vandaag even naar gekeken. Op basis van stemmingen in het Europees Parlement en expert surveys komt hetzelfde beeld naar voren wat ik heb gesteld. Binnen de Europese Groenen zijn er verschillende smaken: Noord, Oost en West.
Dit figuur is gebaseerd op stemmingen in het Europees Parlement tussen 1999 en 2004.
Alleen de leden van de groene fractie zijn weer gegeven. Op basis van analyse van de stemmingen blijkt dat je dit moet begrijpen in een twee dimensionaal model. De horizontale as scheidt partijen die linkser zijn van partijen die rechtser zijn. Let wel de as gaat van -1 (links) tot +1 (rechts). De groenen gaan maar van -.9 tot -.65. Ze staan allemaal best wel links dus. De verticale dimensie scheidt partijen die voorstander zijn van het huidige Europese beleid van partijen die daar skeptisch tegenover staan. Het mengt dus een gouvermmentele orientatie met een pro-Europese orientatie. Groene gaan van +.1 tot -.4. De Noord-Europese Groenen zijn weergegeven met een N. Deze zitten eigenlijk allemaal aan de links-Euroskeptische flank van de partij. De meest extreme leden aan deze zijde komen uit Ierland, Engeland, Zweden en . West-Europese Groenen zijn weer gegeven met een W. Deze staan allemaal aan de pro-Europese zijde. Met R zijn de met regionalistische leden van de fractie weergegeven. Deze staan net rechts en Euroskeptisch van de rest van de fractie. Aan de rechterflank van de partij staat Vlaamse Groen!e Jan Dhaene, die in 2004 overstapte naar de Socialistische Partij. Juan Manuel Ferrandez Lezaun, die korte tijd voor de conservatieve Partido Aragonese in het Europees Parlement zat. Het beeld dat ik schetste lijkt dus te kloppen: Noord-Europese groenen stemmen anders dan West-Europese groenen.
Oost-Europese Groenen zijn niet groot genoeg om in het Europees Parlement te komen. Wel worden ze opgenomen in expert onderzoek. Een voordeel hiervan is dat we niet per parlementarier kijken, maar per partij. Het beeld dat ik schetste komt hier weer naar voren. De experts is gevraagd om partijen te scoren op een aantal dimensies. Twee hiervan zijn bijzonder relevant: de scheidslijn tussen links en rechts (horizontale dimensie) en tussen pro en anti-Europees (verticale dimensie). De schalen gaan van 1 tot 10. De twee Oost-Europese groenen (uit Letland en Tsjechie) staan beide net rechts van het midden, maar zijn wel pro-Europees. De Noord-Europese groenen staan wel links van het midden (alhoewel niet zo links als de rest van de groenen) maar zijn Euroskeptisch. Uitzondering hierop zijn de pro-Europese centrum-linkse Finse Groenen. De rest van de Groenen staan aan de linker zijde en zijn pro-Europees. De EUprofiler die partij standpunten op deze twee assen baseert op geschreven bronnen geeft een zelfde beeld. Op bijna alle andere onderwerpen staan de Groenen vaak dicht bij elkaar. Qua tolerantie voor homosexualiteit, burgerlijke vrijheden, culturele diversiteit wijken alleen de Letten sterk af (want erg conservatief). Alleen decentralisatie verdeeld de groenen nog echt: de Britten zijn er groot voorstander voor en de Walen zijn een groot tegenstander van.
Kortom ook binnen de Europese Groenen is er heel wat diversiteit. Er zijn West-Europese linkse pro-Europese groenen, Noord-Europese rechtse anti-Europese groenen en Oost-Europese rechtse pro-Europese groenen. Schematisch gezien dan … niet iedereen houdt zich aan zijn hokje.