Op de middelbare school had ik een lerares Duits. Toen een mede-leerling een uitermate ironische spreekbeurt deed, kwam de ironie niet bij haar aan. Ze stelde voor om voortaan bij ironisch bedoelde opmerkingen door middel van een teken de ironie duidelijk te maken. Ik moest aan mijn lerares Duits denken bij de reactie van Halsema. Waar ironie en humor soms moeilijk te herkennen zijn als iemand het zegt, is het nog moeilijker te herkennen als iemand het schrijft. Als je alleen maar de getypte woorden hebt kan iedereen het zo opvatten als hij of zij wil. Je eigen gemoedstoestand kan dan veel bepalen: een grappige opmerking of zelfs een welwillende commentaar kan opgevat worden als een belediging. Ik heb zelf op wikipedia (waar ook vaak nog een dubbele vertaalbarriere is) dat regelmatig gezien. Wat Halsema als "nogal negatief en een tikkie aanmatigend" beschrijft, was bedoeld als een over the top uiting van mijn eigen nieuwsgierigheid. Ik vind eerlijk gezegd dat er een aantal mooie verwijzingen in zitten. De meest beledigende zin "Femke, ben jij overgestapt naar de Libelle?" is zo overgenomen uit Halsema’s eigen mond, die zo een GeenStijl verslaggever te woord stond. "Liberaal paternalisme" is een  term die door Dick Pels gecoind is voor een soort van dialektische overbrugging tussen liberalisme en paternalisme, dat mensen bewust wil maken van hun eigen keuzes. Daarnaast, nogal negatief? Ik noem Halsema’s uit te komen boek de enige "creatieve bijdrage aan de toekomstdiscussie".

Een belangrijker punt is echter dat toen ik dit weblog begon het nooit de bedoeling was gelezen te worden. Ik wou een manier hebben om snel bepaalde ideeen die ik had uit te schrijven: kleine politieke puzzeltjes uit werken, speculeren over dingen waar ik geen verstand van heb, mijn eigen mening scherpen door ze op te schrijven, politicologische proefballonetjes oplaten. Het was niet de bedoeling dat veel mensen die lazen noch de bezoekers van Sargasso, noch Femke Halsema of Tofik Dibi, noch Barack Obama for that matter. Ik schrijf zeker niet met het besef dat de mensen over wie ik schrijf het lezen.

Ik vraag me af of ik met dit besef moet gaan schrijven: dat mensen daadwerkelijk lezen wat ik schrijf. Ergens speelt dat besef in mijn achterhoofd wel een rol, maar bijvoorbeeld meer in de vorm van een hypothetische werkgever die mij zou googlen. Om die reden heb ik mij niet gemengd in de discussie over slow sex, die volgens mij geen gebalanceerde analyse gaf van goods en evils van pornografie. Of in de vorm van een arme planeetgroenlinks doorskimmer die geen zin heeft om ellelange teksten van mij over allerlei onzin door te moeten scrollen.

P.S. Femke, ik heb net een aanstelling gekregen om een boek te schrijven/promotie onderzoek te doen binnen drie jaar. Vraag mij ‘t daarna maar nog een keer…