Vandaag in de Volkskrant, ergens weggestopt in stukje over wat Femke Halsema zoal leest:

"Zojuist heeft ze de laatste hand gelegd aan een boek dat kritiek uit op het streven naar geluk via consumptie. Het krijgt als ondertitel: voorbij de hyperconsumptie, haast en hufterigheid. Halsema: "Ik denk dat ik de publicatie even uitstel. Het lijkt me wat ongelukkig om nu te komen met een boek dat Geluk heet."

Ik begin me af te vragen of dit "boek" wel bestaat. Sinds eind vorig jaar zoemen de ideeen van dit boek binnen en buiten GroenLinks. We mogen ervan Femke niet te veel over schrijven voordat we het gelezen hebben. Dus heb ik gewacht met mijn liberale kritiek op deze diepgroene cultuurkritiek. Het zou in de lente uit zijn, voor de zomer, vervolgens op het zelfde moment als het beginselprogramma (nee, dat is goede timing!) en nu dus waarschijnlijk when hell freezes over. Wat ik gehoord heb, had Halsema’s bijdrage een van de weinig innovatieve, creatieve bijdrage aan de toekomstdiscussie kunnen zijn. En in het concept-beginselprogramma ademt gelukkig hier en daar al wat van de gezellige-jaren-’50 moralistische, o-zo-liberale paternalistische cultuurkritiek op hoe mensen hun eigen leven in richten.

Een ding kan ik nu al zeggen: Geluk? Femke, ben jij overgestapt naar de Libelle? Een politicus die zich liberaal noemt zou zich ver moeten houden van het aan mensen uitleggen hoe ze gelukkig moeten worden. J.S. Mill schreef er al over in On Liberty: een liberaal stelt mensen zelf in staat om zelf te bepalen hoe ze gelukkig worden. Een liberaal creeert een samenleving waar mensen de ruimte hebben om hun eigen idee van het goede leven in de praktijk te brengen, waar ruimte is voor experimenten en difference. Die gaat niet aan mensen uitleggen hoe ze hun leven moeten inrichten.

Eerlijk gezegd: dat steeds-nog-maar-niet-uitgekomen boek van Halsema begint een beetje op de  flutna van die blonde politicus te lijken. Dat kan dus alleen maar tegen vallen …