Mijn voorkeursstem: Jesse Klaver

Het was deze verkiezing voor mij een simpele keuze op wie ik zal gaan stemmen: Jesse Klaver.

En dat terwijl de GroenLinks lijst broeide van jonge talenten en veteranen met ervaring. Neem Andrée van Es, onze lijstduwer, die in Amsterdam vorm geeft aan een diverse stad waar burgers gedeelde waarden hebben. Of Bas Eickhout die in het Europees Parlement met succes strijdt tegen klimaatverandering. Dat zijn mensen die al een hele staat van dienst in de politiek hebben. Maar er zijn ook jonge talenten, zoals Niels van den Berge met zijn aanstekelijk en authentieke idealisme.

Maar mijn keuze voor Jesse Klaver is niet gebaseerd op het CV of op de leeftijd. Alhoewel Klaver voor iemand van zijn leeftijd een ongelofelijke staat van dienst heeft. Hij is met 26 jaar de jongste GroenLinks-kandidaat, maar tegelijkertijd is hij al twee jaar Kamerlid, woordvoerder op sociale zaken en onderwijs, waarbij hij regelmatig het kabinet het vuur aan de schenen heeft gelegd. Daarvoor was hij voorzitter van CNV-jong. En nu een onvermoeibaar enthousiaste campagneleider van GroenLinks.

Nee, het is gebaseerd voor de waarde waar Klaver als geen ander voor staat: kansengelijkheid. Daar heeft Klaver in de Tweede Kamer zich hard voor gemaakt. Juist als woordvoerder onderwijs en sociale zaken zette hij er zich voor in dat niemand in Nederland wordt afgeschreven, vanwege zijn beperking of afkomst. Dat iedereen een eerlijke kans maakt: kinderen in het passend onderwijs, jongeren met wajong-uitkering, mensen die werken in de sociale werkplaats, 55plussers die op zoek zijn naar werk, kinderen op VMBO. Iedereen verdient in Nederland een eerlijke kans op een opleiding, op werk, op een fatsoenlijk inkomen en zo op de mogelijkheid om je eigen hart te volgen. Hij zei daarover, nog geen half jaar geleden in de liberale kerk:

“Dat is mijn Nederlandse droom. Het is geen droom waarin je denkt dat je alles aan jezelf te danken hebt, zoals de Amerikaanse. De realiteit is veel complexer dan dat: niet alle succes is eigen verdienste, niet alle falen is eigen schuld. Veel van wat je bereikt in je leven is het resultaat van geluk buiten je eigen verantwoordelijkheid om; en veel van wat er mis gaat, is het resultaat van ongeluk, waar je niets aan kon doen.
Jong gehandicapten kiezen er niet voor om geboren te worden met een afwijking. Dat dwingt ons tot bescheidenheid: niet alles wat wij bereiken hebben we aan onszelf te danken. De mensen met wie je samen hebt gehockeyt, het sociale kapitaal dat je ouders je hebben gegeven, en het lichaam waarmee je bent geboren: dat alles bepaalt mede hoe succesvol je bent.
Als we ons succes niet aan ons zelf te danken hebben moeten verantwoordelijkheid nemen voor anderen. Als ondernemer kunnen we dat doen door mensen in dienst te nemen die anders zijn dan normaal. Als buurtbewoner kunnen we dat doen door voor te lezen aan kinderen die anders nooit worden voorgelezen. Als burger doen we dit door de lasten te dragen voor de begeleiding die nodig is om mensen aan het werk te helpen.
In potentie is onze verzorgingsstaat dé manier om ervoor te zorgen dat mensen hun dromen kunnen najagen: om met training en ondersteuning het werk te vinden waarin ze zichzelf kunnen ontplooien en een eigen inkomen kunnen verdienen. Dan is de overheid een onderneming tot nut van het algemeen: de manier waarop we verantwoordelijkheid nemen voor elkaar en verzekeren dat iedereen in vrijheid zijn eigen pad in het leven kan volgen.”

En vanwege dat geloof, dat mensen succesvol zijn en falen, deels vanwege hun eigen handelen, maar ook deels vanwege factoren die buiten hen liggen, en dat we daarom eerlijk moeten delen, stem ik op GroenLinks. En die waarde zie ik vertegenwoordigd in Jesse Klaver.

Leave a Reply