Een half jaar lang heb ik Star Trek: Deep Space Nine (DS9) gekeken. Ik wil in een reeks blogs laten zien waarom Deep Space Nine zo goed is: deze gaat in op de vragen die lezers hebben gesteld naar aanleiding van mijn blogjes
Arnoud vraagt of ik zin heb Star Trek XI, de nieuwe Star Trek film. Ik weet het nog niet. Star Trek films zijn veel slechter dan de serie. In een film ligt de nadruk bijna altijd op de actie en niet op het plot. Er wordt maar gefocust op een paar karakters en niet op de hele crew. Films willen vaak zo veel spektakel brengen dan wat canon is met voeten getreden wordt. Er is zeker geen ruimte voor moraal en weinig ruimte voor politics in space. Een uitzondering vormt Star Trek VI, over de vrede met de Klingons en Star Trek VIII over First contact met de Vulcans. Voor de rest zijn de meeste films erg slecht (Star Trek V any one?). Ik vrees ook dat deze film erg actie georienteerd is, zich zal focusen op Kirk en Spock en alles wat er is bedacht over de Romulan-Human war met voeten zal treden. Echter de schrijver is J.J. Abrams van Lost fame en dat belooft in elk geval een goede film (dat is nog wat anders dan een goede Star Trek film). Natuurlijk ga ik volgende week kijken en zal ik daarvan verslag doen.
Harmen vraagt wat er mis is aan Voyager? Meer dan de andere series hebben de karakters (met name Janeway) in Voyager de pretentie dat zij de juiste moraal in pacht hebben. Zelfs alleen in de Delta Quadrant houdt de crew van Voyager zich aan de normen en waarden, claimt ze. Maar onder tussen moordt en martelt ze (in Equinox). Ze past principes van de Federatie heel arbitrair toe. Waarom technologie die door marteling is verkregen afwijzen in Nothing Human maar wel zulke technologie stelen in Dark Frontier? Waarom de Vidiians en de Kazom hulp ontzeggen vanwege de prime directive (in Faces) maar wel samenwerken met de Borg (in Scorpion), de Trabe (in Alliances), de Hirogen, de Nezu (in Rise) en al die schepen in The Void? Waarom wordt Paris gestraft (in Thirty Days) voor het helpen van een beschaving iets wat ze voortdurend zelf ook doen? In Living Witness wordt de crew van Voyager weer gegeven als een genocidale groep gekken, ik denk dat dat eigenlijk wel terecht is. Zulke grote morele pretenties en die dan niet waar maken.
Daarnaast zijn er veel meer hele slechte afleveringen (the Thaw en Threshold, The Fight, 11:59 bv.) dan goede afleveringen. Er zijn te veel Q afleveringen, veel technobabble anomalies of the week, te veel toevallige run ins met dingen uit het Alpha quadrant ( One Small Step bv.), te vaak moeten ze de aarde redden, maar kunnen ze er niet blijven, en een schip kan echt de Borg niet 5 keer verslaan! Natuurlijk zijn er wel aardige afleveringen ( Year of Hell, Course: Oblivion, Blink of an Eye) maar die eindigen allenaal met een reset button: eigenlijk doet deze aflevering er niet toe. Het beste karakter die zorgt voor een beetje spanning (Seska) wordt er zo snel mogelijk uitgeschreven.
Maar Simon! Je vergeet de beste Star Trek film van alle: Insurrection. Boordevol moraal en nog eens heerlijk idealistisch. Dus misschien, als we weg gaan van die Star Wars-trend die er nu is (hersenloze actie), zouden we weer zo’n juweeltje kunnen maken.
Ik verheug me zeer op Into Darkness om één overzichtelijke reden: Benedict Cumberbatch. Ik vond ‘m goed in Atonement, Wreckers, Hawking, Tinker Tailor Soldier Spy en Frankenstein. Oh, en Sherlock. Hij doet geen stomme scripts.
Ik neem de suggestie van de serie op in de lijst van series die onderhand echt een keer moet zien. Waarvoor dank.