Vanochtend werd mijn dag al meteen gebroken door een klein berichtje in de marge van de Volkskrant: Rita Verdonk sympathiseert met cafe’s die zich niet aan het rookverbod houden. Je kon over de oude Verdonk veel zeggen: maar haar principes waren wel eerlijk. Regel is regel. Ik ben een harteloos mens dat alleen maar de wet uit kan voeren, zonder aanziens des persoons. Een stasi mentaliteit, maar wel consequent.

Maar dat was de oude Verdonk. De nieuwe Verdonk vindt dat sommige regels wel gebroken mogen worden. Je mag wel roken in een cafe zelfs als het tegen de wet is.  Ik was ziendend toen ik het berichtje las: een vluchteling die in Nederland asiel zoekt van armoede, oorlog en onderdrukking die verdient geen uitzondering. Mensen die in Nederland geintegreerd zijn, met kinderen hierop school, de taal spreken mogen van mevrouw "regel is regel" hier niet blijven. Zelfs als de reden dat ze hier nog steeds waren, lagen in ons rechtssysteem en overheidsbureaucratie. Die mensen moesten terug soms met gevaar voor eigen leven naar conflictgebieden en tyrannieke regimes. 

Maar als je met een sigaret het leven van andere mensen in gevaar wilt brengen dan mag dat wel. Is het nou echt zo simpel dat regel-is-regel wel geldt voor mensen die niet kunnen stemmen en regel-is-regel niet voor mensen die wel kunnen stemmen? Het is misselijk makend, walgelijk om over de rug van de meest zwakke, stemmeloze mensen politiek gewin te maken door een nadruk te leggen op regels en dan volte face te maken als je stemmen kan winnen.