Er zijn weinig dingen die ik zo moeilijk vind als het conflict tussen Israel en Palestina. In zo’n conflict een kant kiezen is verschrikkelijk. Enerzijds is het lijden van de Palestijnen nu in Gaza verschrikkelijk en het optreden van de Israelis daar gruwelijk. Maar mijn sympathie ligt ook niet bij een organisatie als Hamas,  die van mening zijn dat de staat Israel vernietigd moet worden en de holocaust ontkent. Misschien is de beste manier om mijn positie te beschrijven dat mijn sympathie ligt bij de Israelische vredesbeweging: een twee staten oplossing een levensvatbare staat voor de Palestijnen en Israel als land voor al haar burgers. De huidige vijandigheden ondermijnen mijn vertrouwen in deze oplossing. Laat ik hier twee voorbeelden van geven.

Dit conflict is het gevolg van de twee staten oplossing, waar iedereen zo voor is. Israel probeert nu terrorisme met een militaire invasie te bestrijden. Dat leidt tot een bloedige guerilla oorlog. Je kan terrorisme veel beter met politionele middelen bestrijden. Maar in de twee staten oplossing zouden de Palestijnse gebieden toch juist soeverein moeten worden: dat de bevolking zich zelf bestuurt en dat
geen ander land daar mensen kan oppakken? De Palestijnen hebben democratisch gekozen voor Hamas en de corruptie en slechte bestuur van Fatah afgewezen. Maar als de democratische verkozen regering in Gaza nauw verbonden is met een terroristische organisatie, dan is er -in de ogen van de Israelische regering- geen andere oplossing dan een bloedige militaire invasie. Let wel dit is een centrum-linkse regering in Israel bestaand uit partijen, als Avoda en Kadima die de twee staten oplossing steunen, het zijn niet de meest verschrikkelijke anti-Arabische krachten die het daar nu voor het zeggen hebben. De twee staten oplossing ondermijnt zichzelf.

Bedenk je eens dat je in 1945 als Jood in Europa de verschrikkingen van de Holocaust had overleeft en weg wou: dan had je twee keuzen, je kon naar Palestina, dat binnenkort een zelfstandige Joodse staat zou worden of naar Amerika. Diegenen die voor Palestina kozen zouden een toekomst van oorlog, armoede en strijd in het verschiet liggen, maar je was wel "onafhankelijk", terwijl als je voor Amerika koos, zou je leven in welvaart, vrede en tolerantie, maar dan was je niet "onafhankelijk". Tsja, wat is nou die onafhankelijkheid als er muren om heen staan, je moet leven in permanente angst en je die met hand en tand moet verdedigen?