The Fountain of Confusion

Er is veel kunst die ik niet begrijp: muziek van Radiohead bijvoorbeeld of Bjรถrk. Zo ook The Fountain van Darren Aronofsky.

The Fountain stond al lang op mijn must see list. Ik was erg onder de indruk van Aronofsky’s eerdere films Pi en van Requiem for a Dream. Prachtige films die diepgraven in bepaalde psychologische fenomenen, in het geval van Pi de gekte van genialiteit en in het geval Requiem verslaving. Dat waren films die onder je huid kropen.

Zo niet The Fountain. Deze film beschrijft parallel hoe drie keer een Thom zich inzet om een Isabelle het eeuwige leven te geven. In 1500 is Tomas een conquistador die voor Isabella van Spanje de Boom van het Leven zoekt. In 2000 probeert Tommy, een arts, het leven te redden van Izzy, zijn zieke vrouw. In 2500 reist Tom, een astronaut, naar een verre sterrennevel om daar een boom tot leven te wekken.

De drie verhalen zijn sterk verweven. Zo vindt Tommy dezelfde magische levensgevende boom die Tomas vond en is dit dezelfde boom die Tom naar de nevel brengt. De Izzy uit 2000 schrijft een boek over Isabella en Tomas in 1500 en wijst Tommy op de sterrennevel waar hij naar toe zal reizen in 2500. In 1500 geeft Tomas zijn leven voor Isabella maar kan haar de boom van het leven niet brengen. In 2000 sterft Izzy voor Tommy een medicijn voor haar kan uitvinden. En in 2500 geeft Tom zijn leven om de boom van het leven te redden, achtervolgd door herinneringen van Izzy. Dezelfde kleuren, symbolen en achtergrondverhalen keren voortdurend terug.

Dat klinkt allemaal, zo samen gevat, als een begrijpelijk verhaal. In zo’n samenvatting zijn natuurlijk alle onvolslagen onnavolgbare delen er uit gelaten, deze zijn immers niet navertelbaar: bv aan het einde van de film worden twee van de drie verhalen op onbegrijpelijke wijze aan elkaar verbonden. Ongeveer even begrijpelijk als het einde van 2001 A Space Odyssey.  Belangrijker nog: alle emotionele verhaallijnen ten spijt kwam deze film niet onder je huid. Ik kreeg geen sympathie voor de karakters, deels omdat ik niet precies kon volgen waar ze mee bezig waren, deels omdat de film te veel in medias res begint, deels omdat er snel gewisseld wordt tussen verhaallijnen.

Maar misschien valt de film me gewoon tegen omdat ik verwacht werd weg geblazen te worden door een overweldigende trip in een rare geestelijke toestand zoals in Pi en Requiem. Die films laten je na twee uur achter met een beklemmend gevoel achter. Nu was ik na 2 uur blij dat die onzin eindelijk was afgelopen.

Leave a Reply