Cadeau’s zijn rare dingen. Je geeft een ander iets wat jij vindt dat hij moet hebben. Er zijn grofweg drie modellen van cadeau’s geven: het ene model gaat primair uit van de ontvanger, het andere van de gever en in het derde wordt er geld gegeven.

In het eerste geval levert de ontvanger een lijst aan met dingen die hij graag zou willen hebben, het is dan aan de gever om iets uit te kiezen. De ontvanger is hier de partij die in controle is: het is zijn lijstje dat uiteindelijk bepaalt wat er gegeven wordt. De gever wordt hiermee een veredeld postorderbedrijf en daarmee wordt het cadeau weinig persoonlijk, want de gever hoeft niets te hebben met wat hij koopt.

De tweede optie gaat uit van de gever. Hij geeft iets wat hij graag wilt weg geven. Soms doet het er niet eens toe wie de ontvanger is. Bloemen of een fles wijn bijvoorbeeld zijn vinden die mensen geven primair omdat ze iets willen geven. Naar mate de gever de ontvanger minder goed kent, wordt zo’n soort cadeau minder persoonlijk omdat het niets meer te maken heeft met de ontvanger. Het cadeau wordt een intentie in de vorm van iets uit een gift shop. Het cadeau zelf is dan eigenlijk zonde van het geld.

Je kan de vrijheid van de ontvanger om iets te krijgen wat hij wil hebben combineren met de mogelijkheid van de gever om iets te geven. Dat kan in een gesloten envelop of een boekenbon. In dat geval kan de gever echt iets geven, maar de ontvanger kan daarmee iets kopen wat hij echt wilt. Dit is echter onpersoonlijkheid ten voete uit.

Er is een vierde optie, maar dat vereist een gever, die zich zeer bewust is van zijn rol en die de ontvanger goed kent. In dat geval koopt de gever iets waarvan hij weet dat de ontvanger het graag wilt hebben maar ook wat hij zelf graag zou willen krijgen. In die overlap zit dan vaak iets wat de relatie tussen gever en ontvanger vorm geeft. Bijvoorbeeld: je geeft een iemand een film waarvan je weet dat de ander hem wil zien en die jij ook wil zien: een film die je eigenlijk het beste samen kan kijken. Het perfecte geschenk zit in die overlap tussen zelf willen en weg geven, als teken van verbondenheid.

Maar dit is ook het meest gevaarlijke soort cadeau, omdat als de ontvanger het niet zo goed vindt als de gever vindt dat ontvanger het zou moeten vinden, de gever hem toch niet zo goed kende.