Een tijdje geleden sprak met een vriendin van mij over haar keuze tussen Obama en Clinton. Zij zei dat ze met haar hart voor Obama (de man van hoop en van idealen) was en met haar hoofd voor Clinton (de vrouw van ervaring en beleid).

Ik realiseerde me laatst dat het voor mij andersom is: met mijn hoofd ben ik voor Obama. Hij kan waarschijnlijk beter de Republikeinen verslaan en zijn verkiezing zou voorkomen dat twee dynastieen 24 jaar de macht hebben in de Verenigde Staten. De politicoloog en filosoof in mij zegt: President Obama is goed voor de democratie
Mijn hart gaat uit naar Clinton, een sterke vrouw. De jaren ’90 waren een tijd van vooruitgang en  welvaart. Een mooie tijd voor iedereen. Daarnaast heeft ze zo lang naast haar man gestaan en voor haar idealen, dat ze verdiend om president te worden. Als mens zeg ik: President Clinton is een goede herinnering.