Ik vind de reactie van Tofik Dibi op mijn kritiek op zijn kamervragen fascinerend:

Hij heeft de kamervragen gesteld, en dat was overigens al overduidelijk in zijn blog, vanwege zijn eigen politieke agenda. Hij gebruikt het nummer dat gaat over wantrouwen ten opzichte van de politiek ("de dove en corrupte top")  om een eigen politiek punt te maken over het gebrek aan verantwoording en transparantie van het kabinet. De vragen van Lange Frans en Baas B. interesseren Dibi niet echt: hij geeft er een politieke spin en gebruikt ze voor zijn eigen doel.

Laat me twee aspecten hiervan uitlichten die ik fascinerend vind:

Waar de rappers benadrukken dat de politiek doof is, benadrukt Dibi dat het kabinet niet-transparant is. De rappers staan buiten de politiek en noemen die dus doof, Dibi staat buiten het kabinet en noemt die dus niet-transparant. De frustraties lopen parallel: net die laag van de macht waar je zelf bent buiten gesloten is niet-transparant.

Belangrijker echter, Dibi toont zich dus even doof en "corrupt" als de politici uit het nummer: de vragen van de rappers interesseren hem niet, maar hij geeft er een spin aan en gebruikt het nummer om zijn eigen doel te bereiken. Is dat respectvol ten opzichte van deze kunstenaars/intellectuelen? En: voedt je daarmee niet het wantrouwen ten opzichte van de politiek dat je wilt bestrijden?

Dibi verwoordt de gevoelens van onlust ten opzichte van de politiek van bepaalde bevolkingsgroepen. Maar we hebben in Nederland al genoeg partijen en politici die daar geluid aan geven (de PVV en de SP bijvoorbeeld). De vraag is of je door het herhalen van de mantra’s over gebrek aan transparantie en verantwoording, het wantrouwen tussen politiek en burger verkleint. Je kan kamervragen stellen, maar je kan je ook inzetten om daadwerkelijk politiek en burger dichterbij elkaar te brengen: ik dacht dat GroenLinkse politiek stond voor meer dan het alleen maar roepen dat het niet goed is, namelijk voor het bieden van alternatieven, oplossingen en perspectieven.