Vandaag was de JS/Free Burma-demonstratie in Amsterdam (en Breda!) voor democratie en vrijheid in Burma. Er was een grote DWARS delegatie aanwezig in Amsterdam, waaronder ikzelf. Met ingeveer 150-200 demonstranten DWARS door Amsterdam met spandoeken en leuzen gedemonstreerd om steun en solidariteit aan de vreedszame en moedige demonstranten te uiten.

Een van de leuzen die geschald werden interigeerde me "Total uit Birma!" Ook de SP, PvdA, GroenLinks en de Partij voor de Dieren roepen op tot een consumenten-boycott van Total. Overigens, zelfs Sarkozy roept bedrijven op niet meer in Birma te investeren.

Ik ben hierzelf vrij ambigu over. Kijk ik steun sancties tegen het bewind en zeker ook een (uitbreiding) van het embargo. En ik steun ook consumentenacties tegen bedrijven die zich fout gedragen. Maar het is niet de aard van parlementaire politiek om zich te bemoeien het gedrag van individuele bedrijven. De politiek moet een wettelijk verbod stellen op investeren in Birma. Dan is het aan de rechterlijke macht om individuele bedrijven aan te spreken. Zo werkt de rechtsstaat. Het is de rol van actiegroepen om de overheid, bedrijven en consumenten te overtuigen iets wel of niet te doen. Als politici pleiten voor een boycott van Total doen ze de rechtsstaat schade aan. Dit is tenminste dezelfde kritiek die in februari op de Partij van de Dieren heb gegeven: een politieke partij is geen actiegroep.

In het geval van Total ligt het (misschien) iets anders. De oproep staat inverband met een groter politiek goed: een embargo tegen de Birmese junta door Europese Unie. En dan is het plotseling weer parlementaire politiek, immers mensen oproep door te rijden is een manier om dat voorstel te ondersteunen.