Nadat ik instemmend had geknikt toen ik in de Volkskrant las dat GroenLinks, bij monde van Femke Halsema, had gezegd dat het wenselijk zou zijn om het Mein Kampf-verbod op te heffen las ik tot mijn schrik dat op PlaneetGroenLinks dat GroenLinks zo brak met haar anti-fascistische traditie. Ten minste zo blogde Wim Molenaar.
Zijn argument komt min-of-meer neer op het volgende: het is voor de overlevenden en nabestaanden beledigend om Mein Kampf te herdrukken. Een relevant argument, maar het heeft weinig met anti-fascisme te maken.
Ik zal hier proberen uit te leggen waarom ik denk dat je als anti-fascist, en liberaal in de lijn van J.S. Mill, juist Mein Kampf vrij moet laten verkopen.

Je moet abjecte, moreel overduidelijk onjuiste opvattingen niet verbieden. Als je dat doet verwordt je anti-fascisme een dogma, waarvoor geen argumenten gegeven worden, waarvan de morele juistheid er gewoon van afstraalt. Zo’n dogma houdt het een aantal generaties vol, maar als snel zal het vervallen tot een politiek correct en sleets cliche, waarvan de nieuwe generatie geen besef heeft wat het eigenlijk betekend, maar het alleen maar herhaalt omdat het sociaal wenselijk is.
Wat je moet doen is dit soort meningen toestaan, maar daar dan ook voortdurend mee in debat gaan: er zijn zoveel argumenten te geven waarom Hitler’s rassenleer, anti-semitisme, lebensraumverlangen volslagen onjuist en onrechtvaardig zijn. Door voortdurend in debat te gaan met zo’n abjecte mening blijft het anti-fascisme gebaseerd op argumenten en daarmee levend. Nieuwe generaties die het boek lezen en erover in debat gaan, zullen opnieuw voor zichzelf leren dat nationaal-socialisme onzin is.  Alleen zo zal het anfi-fascisme geen hol dogma worden, maar een levende opvatting.