Het Persoonlijke is Politiek

"Het Persoonlijke is Politiek" zo luidt een oud feministisch motto. HP/De Tijd en de Weekend namen dit erg letterlijk door een glossy uit te brengen over de prive-levens van politici: "Het Binnenhof". De cover -met een rokende Femke Halsema- zegt dat het blad onthullend is. Echter wat er "onthuld" wordt is niet interessant en de methodes zijn onethisch. Hoe je met integere journalistiek een veel interessanter, onthullender en persoonlijker beeld kan schetsen, toont Steffie Kouters in een interview met diezelfde Halsema in het Volkskrant Magazine.

Het Binnenhof is een kleine 150 pagina’s van de zwakste journalistiek in jaren. De artikelen die er in staan bevatten nauwelijks nieuwe informatie. Om het blad gevuld te krijgen met roddels moeten de auteurs (ze journalisten noemen is een belediging voor deze beroepsgroep) terug gaan tot 1946 (!). In lijsten van omstreden politici en grote graaiers komen de klassieke verhalen naar voren: de zonnebril van Bos bijvoorbeeld en het belletje van Bomhoff. Er was nauwelijks informatie over hedendaagse politici. En wat er wel was overschreed duidelijk de grenzen van integere journalistiek. Foto’s van de huizen met prijzen en hypotheken van lijsttrekkers kunnen misschien nog – de informatie kan door iedereen worden na gezocht, al was de Terrorisme-tzaar niet blij. Foto’s van het prive-leven van politici (Halsema met sigaret; Rutte bij de supermarkt) is in mijn ogen al een inbreuk van de privacy. Foto’s van de kinderen van politici is echter een brug te ver: zij zijn geen "publieke figuren" – in zoverre politici dat wel zijn. De auteurs toonden zich echte riooljournalisten door in het afval van politici te zoeken. Daarmee braken ze ernstig in op de prive-sfeer van politici en hun familie. En door persoonlijke paramedische informatie en brieven van scholen te tonen zonder dat dit enige nieuwswaarde had, lieten de auteurs zien geen enkel oog te hebben voor de scheiding voor publiek en privaat. Meest opvallend misschien wel, in een week dat de kranten vol stonden over het prive leven van een staatssecretaris van Defensie, schreef dit blad daar geen letter over. Kortom: in Het Binnenhof leren we niets over onze volksvertegenwoordigers dat het waard is om te weten, terwijl daar allerlei inbreuken op de privesfeer van hen en hun familie tegenover staan.

Daar staat het openhartige interview van Femke Halsema in het Volkskrant Magazine tegenover. Dit is natuurlijk een fundamenteel andere vorm van journalistiek. De journalist kan slechts rapporteren wat de politica toont. Het enige wat de journalist kan doen is de politica verleiden om meer te vertellen. De politica blijft in control. Dat betekent echter niet dat we niets leren over Halsema als persoon: ze vertelt openhartig over haar kinderen en de manier waarop ze zich opstelt als "witte" moeder in een "zwarte" school en over hoe het overlijden van een kind van een collega haar het politiek functioneren heeft beinvloed. In het interview staat niet het prive-leven van Halsema centraal, maar des te meer de manier waarop een prominente politica om gaat met het publieke beeld van haar persoonlijk leven. In een mooie analyse van hoe ze met journalisten praat(te) over haar jeugd en studietijd, toont Halsema zich van haar reflectieve kant: door voortdurend een paar anecdotes te herhalen over die tijd kan Halsema een deel van haar persoonlijk leven afschermen.

Het interview van Halsema in de Volkskrant laat een vele malen interessanter, opener en onthullender beeld van de persoon Halsema dan een paar foto’s van haar kinderen of een opengesneden afvalzak.

Leave a Reply