PSP’92

Een reactie van de PSP’92! That brings back memories. Toen ik jong was heb ik nog wel gedwaald qua politieke partijen. Mijn sympatie ging toen uit naar een partij als de oude Pacifistisch Socialistische Partij: een partij die linkse idealen als solidariteit en gelijkheid combineerde met idealen als vrijheid, vrede en tolerantie.

Ik heb toen wel eens gesproken met oud PSP-kamerlid Fred van der Spek, die uit de PSP stapte toen deze te zeer ging samenwerken in wat later GroenLinks zou worden. Na wat omzwervingen werd hij het gezicht van een nieuw opgerichte PSP, de PSP’92. een keer ben ik naar een bijeenkomst geweest van hen en nog regelmatig ontvang ik nog hun blaadje, het Socialistisch Initiatief.

Ik heb toen niet gekozen om lid te worden van de PSP’92, in retroperspectief vallen twee dingen me op: de gebrekkige organisatie. Het partijtje heeft maar zo’n honderd leden. Dat bijeen komt in bovenzaaltjes maar doet voor de rest weinig. De partij heeft een lijstje onsuccesvolle lokale verkiezingsdeelnames achter haar naam staan. De meest recente was in 2007 toen bij de provinciale verkiezingen een gecombineerde lijst van allerlei kleine linkse groepen waaronder de PSP’92 er in Noord-Holland niet in slaagde om een zetel te winnen.

Daarnaast is de toon van de partij erg negatief: de partij bestaat omdat de oprichters het niet eens waren met de vorming van GroenLinks, dat zij als "noch pacifistisch, noch socialistisch" afwezen ook sloten ze zich niet aan bij de SP omdat deze ook niet "pacifistisch" genoeg was. De partij legt voortdurend de nadruk op wat niet goed is bij anderen en niet wat goed is aan haar eigen programma. De partij biedt ook geen alternatieven maar slogans.

Laatst las ik in de Volkskrant dat Fred van der Spek 85 geworden was, een mooie reden om z’n pagina op wikipedia een beetje uit te breiden. Heb ik toch ook weer een beetje bijgedragen aan de bekendheid van die kleine rechtzinnige PSP’92.

Leave a Reply