Pink Politics

Aangezien dat ik zaterdag eens ga kijken bij RozeLinks is het misschien om ook eens te bespreken hoe ik tegen roze politiek aan kijk.

Veel actie voor homo’s is "negatief", dat is je probeert ongelijkheden op te heffen, oneerlijke behandelingen tegen te gaan of gelijke rechten te krijgen: je vecht tegen discriminatie en homofobie. Daarnaast is er "positieve" actie. Zo roept het COC op om homo-cultuur zichtbaar te maken, door een roze museum te stichten en homo televisie uit te zenden op de publieke omroep. Je zou kunnen pleiten voor financiele steun voor het homo film festival, de Roze Zaterdag of Gloria Gaynor impersonatie wedstrijd. Overigens doen de Europese overheden het dan al best goed met hun steun voor het Eurovisie Song Festival. Filosofen als Iris Marion Young steunen dit soort ideeen expliciet door te pleiten voor een politics of difference die ook ruimte beidt voor de homo cultuur. Waar de negatieve actie (anti-discriminatie) me oncontroversieel lijkt, heb ik zelf grote bezwaren tegen (bepaalde aspecten van) positieve actie.

De achterliggende assumptie lijkt te zijn dat homo’s net als andere minderheden (Antilianen, Moslims of Friezen) een eigen (kleurrijke) cultuur en (levendige) gemeenschap hebben en dat het de rol van de overheid is om deze cultuur te beschermen en zichtbaar te maken. De koppeling tussen seksuele voorkeur en een bepaalde gemeenschap is echter niet een noodzakelijke. Je wordt wel als homo geboren, maar wordt door hetero’s opgevoed en als je uit de kast komt kan je ervoor kiezen om van "de" homoseksuele gemeenschap deel uit te maken. Dat is echter geen must. Je kan het zijn van Fries of Moslim moeilijk ontkoppelen van bepaalde culturele uitingen (de taal spreken of de religieuze regels volgen). Maar homo kan je zijn zonder deel uit te maken van een homo cultuur. Deze homo’s volgen de opvatting van Christelijk rechts dat homoseksualiteit een life style is, waarvoor je zou kunnen kiezen.

Dat betekent niet dat we niets moeten doen: immers homo’s worden opgevoed in een heterosexuele samenleving die homoseksualiteit tegelijkertijd ontkent en ridiculiseert. Daar is uit de kast komen geen mogelijkheid. Zodat mensen niet beperkt worden in het onderzoeken van hun eigen (seksuele) identiteit, moet op scholen en sportclubs homoseksualiteit geen taboe zijn. Op televisie moet er ruimte zijn voor homoseksuele karakters. De rol van de overheid ligt er dan met name in het negatieve vlak: homofobie bestrijden. Sterker nog: een grote nadruk op het positieve vlak (het ondersteunen van de homo-cultuur) kan een beperking zijn voor mensen die misschien wel homoseksuele gevoelens hebben, maar zich niet verbonden voelen met een homoseksuele cultuur.

Leave a Reply