Geniaal!

Zonder meer de beste collumnist/blogger/stukjesschrijver is volgens mij Mark Rosewater. Dat is geen politicus, politiek analist, (sociaal) wetenschapper of politiek filosoof, maar een spelletjesmaker. Hij is op dit moment de Head Designer van Magic the Gathering. Een kaartspel dat ik al zo’n 10 jaar off and on speel. Zelfs in de periodes waarin ik het off speelde lees/las ik Mark’s collumns op de magic site.

Wat mij erg interesseert zijn creatieve (groeps)processen, welke overwegingen er spelen bij het ontwerpen van systemen, in dit geval een kaartspel, dat geniaal in zijn collumns beschreven wordt, maar ik heb dezelfde fascinatie voor goed in-elkaar gestoken films en series. Mij fascineert hoe zo’n mooi samenhangend systeem ontworpen is. Rosewater’s collumns hebben echter nog een reden dat ik ze graag lees omdat hij met enige regelmaat collumns schrijft van een superieure inventiviteit.

Neem zijn laatste collumn over "allied colors". Misschien moet ik voor leken even uitleggen hoe het speel deels in elkaar steekt. Laten we zeggen dat het een gewoon kaartspel is, maar dat er niet 52 kaarten zijn met enkele duizende kaarten zijn. Het is aan de speler zelf om die kaarten uit te zoeken die samen een goed deck, een samenhangend geheel, vormen. Er zijn dus heel veel verschillende kaarten die heel veel verschillende dingen kunnen.

Deze kaarten hebben kleuren, grofweg de equivalenten van schoppen, klaver, ruiten en harten. Er zijn er vijf: zwart, blauw, wit, groen en rood. Maar deze kleuren hebben allemaal hun eigen identiteit, dat zich uit in dingen waarin ze beter en slechter zijn. De vijf kleuren zijn zo geordend dat ze lijken op en dezelfde dingen kunnen als andere kleuren. Dat zijn hun "allies". Iedere kleur heeft twee "allies" en twee "enemies". De ordening is zo dat van iedere kleur de andere "ally" dan zich de kleur zelf een vijand van die kleur is. Dus bv. zwart heeft rood en blauw als allied kleuren en wit en groen als enemy kleuren. Echter de andere ally van rood is groen en van wit is blauw. The friend of your friend is your enemy laten we zeggen.

Nu laat Rosewater in zijn laatste collumn dus prachtig zien hoe die kleuren overlappen en van elkaar verschillen, maar hij doet dit niet door dit droog uit te leggen, maar door vijf MSN gesprekken met die kleuren weer te geven. Fictionele MSN-gesprekken dus. Alle gesprekken gaan de "liefde" die er is tussen de verschillende allied colour pairs. Hij laat zo niet alleen zien hoe de kleuren werken, qua dingen die ze kunnen, maar hoe de kleuren "denken", wat de logica en rationale achter de kleuren is.

Een geniale collumn dus maar eigenlijk alleen leuk als je het spel goed kent …

Leave a Reply