Democratische strijd vernauwt zich

Met het uitvallen van Edwards is de Amerikaanse presidentiele strijd vernauwd. In de Democratische kamp zijn er nog twee kandidaten over. Hillary vs. Obama. En hiermee focust de Democratische strijd zich op verandering versus de gevestigde macht, op woorden versus daden, op groenheid versus ervaring, op bruggenbouwen versus polarisatie. De kandidaten verschillen sterk, al was het alleen al qua demografische kenmerken: man versus vrouw, allochtoon versus autochtoon, zwart versus wit, Calvinistische versus Arminaanse Protestant, jong (generatie Wouter Bos) versus oud (generatie Wim Kok). Qua inhoudelijke standpunten is het verschil niet echt groot: Clinton is iets linkser en Obama is iets progressiever als ik de stemwijzer moet geloven.

Ik ben geloof ik undecided in de race. Eerst geloofde ik het potentieel van Obama niet: te jong, te rhetorisch, te onervaren. Hij leek me de Amerikaanse equivalent van Bayrou. Een door de media-gehypede kandidaat van het (progressieve) midden die geen electorale kans tussen Links en Rechts heeft, maar alleen maar door de media wordt gepushed om de race spannend te houden. Obama is nu echter de leidende kandidaat. Hij lijkt sterk op de Wouter Bos van de verkiezingen van 2003: hip, jong en charismatisch.

Ik zag wel wat in Clinton, een soort Franse Segolene Royal. Een nieuwe generatie van ervaren vrouwelijke leiders, die een einde zou maken aan de harde politiek die laatste tijd zo domineert. Maar de politieke skills van Clinton beginnen in haar tegendeel te werken: Ze is te ervaren in het spelen van politieke spelletjes (denk aan het proberen te krijgen van de delegates van Michigan en Florida en te polariserend binnen haar eigen Democratische partij (denk aan het overlopen van Ted Kennedy). Ze lijkt nu sterk op de Ad Melkert van de verkiezingen van 2002: politiek ervaren en goed in het spelen spelletjes, koud, afstandelijk en als ze sympathiek probeert over te komen hebben ze het over eten (Melkert: koken; Hillary: gezond eten).

Zelfs in de voorverkiezingen van zo’n twee partijenstelsel zie je het nadeel: geen keuze alleen maar Scylla’s en Charibdissen.

Leave a Reply