Op het DWARScongres had Selcuk een felle motie ingediend. Het nieuwe beginselprogramma was helemaal niets en het kon maar beter afgewezen worden. Ik had omdat ik het sentiment deelde het ondertekend, ik verwachtte niet dat het DWARScongres de motie snel zou overnemen.
Het debat op het congres was fel. Het DWARSbestuur wiens strategie altijd was geweest om inhoudelijke kritiek te combineren met de constructieve houding voelde zich door de motie ondermijnt. Immers het DWARScongres had net een waslijst aan amendementen goed gekeurd. Namens het DWARSbestuur probeerden Jesse en Diederik de zaal te overtuigen dat afwijzen zonder amendering niet de juiste strategie was, maar vanuit de zaal kwamen er wel geluiden op dat een groot deel van de aanwezige leden erg skeptisch stond tegenover het concept-stuk en de kans dat dat verbeterd zou kunnen worden. De beste opmerking kwam van Gerrit. Hij merkte op dat een kritische houding tegenover het stuk wel te verenigen was met een strategie om te amenderen. Daar had hij helemaal gelijk in: immers als je iets verschrikkelijk slechts is, dan moet je het eerst proberen te veranderen, maar als dat niet lukt is afwijzen de enige optie. Al snel fuseerden Gerrit’s suggestie en de positie van het DWARSbestuur: kritisch maar constructief: dat is de twee lijnen strategie die ze altijd heeft ingezet.
Dus schuivel ik naar de tafel van de voorzitter toe en merk ik op dat Gerrit eigenlijk een amendement heeft ingediend. Dan zou de motie juist het bestuur steunen in haar strategie. Maar als Gerrit het woord krijgt, dient hij een amendement in op een ander onderwerp waar hij enkele woorden aan geweid had. Er zit dan niets anders op om zelf maar een amendement in te dienen. Ik krijg het woord en probeer uit te leggen dat er een compromis mogelijk is tussen Selcuk’s positie en die van het bestuur, maar kom zelf niet uit de precieze wording. Ik overtuig de zaal dat er een compromis mogelijk is en krijg van Mieke, de DWARScongresvoorzitter een korte pauze om met de hoofdrolspelers een amendement in te dienen. In de pauze kom ik nog steeds niet uit de tekst, maar Diederik gelukkig wel. Het DWARScongres neemt met een ruime meerderheid het amendement over.
Op een of andere manier weet Jesse mij alle eer in de schoenen te schuiven door mij de Leo McGarry van DWARS te noemen naar de Chief of Staff uit de West Wing, die alles onder controle heeft. Terwijl alles wat ik gedaan heb is Diederik de tijd geven om wat Gerrit heeft gezegd in een amendement te verwerken.